ستارگان حرم: اختران حریم معصومه (س) - 12 صفحه 200

سخن نجاشی، پایه سخن تمام رجال شناسان شیعی تا عصر ما قرار گرفته و هر کس به گونه ای به این مضمون اشاره کرده است؛ همانند علّامه حلی، مؤلف وسائل الشیعه، علّامه ممقانی و دیگران.

مدرس و رجالی توانمند آیه الله جعفر سبحانی(حفظه الله) در این باره می نگارد: «او یکی از فقهای شیعه، محدّث بزرگوار، موجّه و برجسته و دارای تصانیف فراوان است».(1) سخن آیهالله سبحانی گویای این معنی است که موسی بن حسن، علاوه بر این که از بزرگان محدثان بوده، در عرصه فقاهت نیز فقیه توانایی بوده است. همچنین کلمه «عین» که در عبارت نجاشی آمده، نشاندهنده موقعیّت ارزشمند و برجسته او در معارف دینی و حدیث است.

برگی زرّین از روایات

یکی از محققان تراجم و رجال، تعداد روایاتی را که این راوی نقل کرده، حدود 76 روایت دانسته است.(2) مناسب است چند روایت وی را بیاوریم.

آداب سوار شدن بر مرکب

موسی بن حسن با واسطه از علی بن ربیعه روایت می کند: چون حضرت علی(ع) پا بر رکاب اسب می نهاد، می فرمود: «بسم الله» و هنگامی که بر اسب قرار می گرفت، می فرمود: «الحمدلله الذی کَرَّمنا و حَمَلنا فی البرّ و البحر و رزقنا من الطیّبات؛ خدای را سپاس که ما را گرامی داشت و در زمین و دریا ما را حَمْل کرد و ما را از چیزهای پاک و پاکیزه روزی داد». آن گاه حضرت 3 مرتبه «سبحان الله» و 3 مرتبه «الحمدلله» و 3 مرتبه «الله اکبر» می گفت و در آخر می فرمود: «ربِّ اغفرلی فانّه لایغفر الذّنوبَ الاّ انت». سپس حضرت علی(ع) می فرماید: «هنگامی که من همراه رسول خدا(ص) بودم، او چنین