ستارگان حرم: اختران حریم معصومه (س) - 24 صفحه 128

شنو پندم ای نور چشم پدر

که بهتر برایت ز هر سیم و زر

تو گردیدی از سال نزدک هفت

مرا بین که سی سال از عمر رفت

به از علم و دانش ندیدم هنر

بدی از جهالت ندیدم بدتر

مبادا که جاهل بمانی به دهر

نگیری ز بحر هنر خطّ و بهر

به کسب فضایل تو اقبال کن

بیارای جان را و اکمال کن

به علم و عمل کوش تا زنده ای

که نبود به مثل تو دارنده ای

گرامی تری نیست نزد خدا

از آن کس که اتقی است بعد هدا

گرت علم بود و نبودت عمل

خجالت، ندامت بود ماحصل

نباشد تو را عذر روز حساب

که با او رهی از عتاب و عقاب

ندارم امید نجاتی عیان

به جز عفو و فضل خدای جهان

بگو «راجیا» چشم امید من

بود هر کجا حبّ این پنج تن