ستارگان حرم: اختران حریم معصومه (س) - 24 صفحه 176

آموزش و پرورش این مدارس به بی دینی می انجامد. او به همین علت تمام امکانات مادّی و معنوی خویش را به کار گرفت تا جلال آل احمد پس از گذرانیدن دوران مقدّماتی دروس حوزوی، رهسپار نجف اشرف گردد. جلال می گوید: دبستان را که تمام کردم (پدرم) نگذاشت درس بخوانم که برو بازار کار کن تا بعد از من جانشینی بسازد و من بازار رفتم امّا دارالفنون هم کلاس های شبانه باز کرده بود که پنهان از (چشم) پدر اسم نوشتم.(1)

او در جای دیگر می نویسد: «از راه خرمشهر به بصره و نجف رفتم... امّا در نجف ماندگار شدم، میهمان سفره برادرم.»(2)

وی پس از مدّتی کوتاه به ایران بازگشت و تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشسرای عالی پی گرفت. رشته اش ادبیات فارسی بود و پایان نامه اش درباره سوره یوسف، به نام «احسن القصص». او دوران دانشسرای عالی را سه ساله تمام کرد (1322 - 1325) و در سال 1326 ش. به استخدام وزارت فرهنگ (آموزش و پرورش کنونی) درآمد و در واقع به معلّمی روی آورد و تا پایان عمر در این کسوت باقی ماند. در ضمن، وی مدّتی مشاور کتاب های درسی هم بود و همکاری با مطبوعات را به طور جدّی پی می گرفت. او نویسندگی را از هفده سالگی آغاز کرد و آثار آموزنده ای در ادبیات، مباحث اجتماعی و سیاسی از خود به یادگار نهاد.(3)

1- همان، مثلاً شرح احوالات.
2- کارنامه سه ساله، ص 67.
3- سالشمار جلال آل احمد، علی دهباشی، مندرج در یادنامه جلال آل احمد، ص 17 - 18.