ستارگان حرم: اختران حریم معصومه (س) - 24 صفحه 63

هرچه می پرسیّدم: چیزی نمی گفت. یعنی مرا به حال خود واگذارید. زیرا موالیان خود را می بینم و با آنان انس یافته ام. آن قدر به نماز اهمیت می داد که در هنگامی که از شدّت درد و ناراحتی برخود می پیچید وقت اقامه نماز که فرا می رسیّد می گفت: مهر بیاورید و روی تخت بیمارستان نماز خود را به همان حال ایّام سلامتی می خواند.

رحلت

ماه رجب فرا رسیّد امّا این ایّام برای حاج شیخ علی قاضی زاهد جلوه ای دیگر داشت. گویا خود را برای مهاجرتی بزرگ از دنیای فانی به سوی دار عقبی مهیّا می کرد، آثار ضعف در جسم خسته اش بعد از عمل جراحی به خوبی مشهود بود. تا سرانجام در غروب روز پنج شنبه 16 ماه رجب المرجب سال 1417 ق. مطابق 19 آذر سال 1375 ش. در شب جمعه در بیمارستان خاتم الانبیای تهران خورشید این روحانی وارسته از جهانی فانی غروب کرد تا در عالم برزخی طلوعی دیگر را آغاز کند. وقتی خبر ارتحال وی به گلپایگان رسیّد، از بلندگوهای مساجد این شهر صدای قرآن به گوش مردم می رسیّد. آنان به سوی منزل ایشان روانه شدند و شهر یکپارچه حالت عزا و سوگ به خود گرفت و مدّاحان به نوحه سرایی پرداختند و همان شب پیکر ایشان را از تهران به گلپایگان انتقال دادند و در غسالخانه قبرستان قاضی زاهدی غسل و کفن نمودند و هنگام طلوع فجر به خانه آوردند و سپس به سوی امامزاده هفده تن حرکت دادند در حالی که تشییع کنندگان اعم از زن و مرد بر سر و سینه می زدند و پرچم های عزا با خود حمل می کردند از آنجا جسد ایشان را به مسجد مرحوم امیرمحمد کاظم که عمری را در آنجا به تفسیر قرآن اشتغال داشت، بردند.