ستارگان حرم: اختران حریم معصومه (س) - 31 صفحه 195

داشت، فرزند دیگرش میر محمد حسین دوم، علاوه بر تبحر در فقه، حدیث و حکمت، خط را نیکو می نوشت، وی در زهد و تقوا نیر به کمالاتی دست یافت.(1)

پدر فاضل و نامدار

میر سید محمد علی طباطبایی، فرزند سید محمد رفیع طباطبایی زواره ای در اصفهان اقامت داشت، ولی با اقوام و انساب خویش در زواره، در ارتباط بود. وی از علمای برجسته عصر خویش به شمار می آمده و در فقه، حدیث، کلام و تفسیر صاحب نظر بوده است، رساله ای در حرمت تراشیدن ریش، کتابی در نماز جمعه و اثری درباره رجعت، در زمره آثار او به شمار می رود. میر سید علی به تفسیر بیضاوی نیز حواشی ارزنده و مفیدی نوشته است. ابوالقاسم رفیعی مهرآبادی می گوید تاریخ رحلت این عالم سخنور مشخص نمی باشد ولی اضافه می کند که میر سید محمد علی در سال 1161هجری وقف نامه ای را که به موجب آن حاجی میر محمد حسین طباطبایی زواره ای طبق آن مقداری از املاک آبادی موغار (از توابع اردستان) را به سادات سید روح اﷲ اردستانی وقف کرده، امضاء نموده است،(2) اما میرزا محمد علی حبیب آبادی در کتاب مکارم الآثار در ذیل علمایی که در 1195ق / 1159ش. فوت کرده اند، نوشته که مرحوم میر سید محمد علی از علما و فقهای عصر خود بوده و در نجوم طب و ریاضیات تسلط داشته و شعر هم می گفته، نزد پدر خود درس خوانده و چندین کتاب تألیف کرده است، او در دهم محرم الحرام این سال (1195 هجری) وفات کرد، چنان که خود آن را بر روی سنگ قبرش دیدم، مرقد این میر سید محمد علی در امامزاده ستی فاطمه اصفهان است.(3) سید محسن امین ذیل میر سید علی، فرزند محمد رفیع طباطبایی نوشته:

1- . تذکره القیور، سید مصلح الدین مهدوی، ص 323؛ سید ابوالقاسم رفیعی مهرآبادی، تاریخ استان، به اهتمام استاد مرتضی شفیعی اردستانی، ج 1، ص 188؛ فرهنگ نائین، ص 95؛ محمد باقر کتابی، رجال اصفهان، ج 1، ص 294؛ گفتگوی نگارنده با فاضل گرانمایه، مرحوم سید ولی اﷲ حقایق (از احفاد میر محمد حسین اول)، سید مصلح الدین مهدوی، بیان المفاخر، ج 1، ص 269؛ کشمیری، نجوم السماء، ص 128.
2- . آتشکده اردستانی، بخش دوم، ص 285.
3- . مکارم الآثار، ج 1 و 2، صص 35-36.