ستارگان حرم: اختران حریم معصومه (س) - 31 صفحه 41

صبح، دیده از جهان فروبست و به صورت امانت در محل وفات خود (تبریز) دفن گردید، بعدا پس از انتقال به نجف اشرف در وادی السلام به خاک سپرده شد.(1)

پدربزرگ

شیخ احمد امینی پدر علامه امینی و پدربزرگ شیخ محمدهادی است. وی در روستای سَردها از توابع «هریس» سراب در اطراف تبریز در سال 1287ق. به دنیا آمد. در سال 1304 ق، به تبریز مهاجرت کرد و دروس مقدماتی را نزد پدرش در تبریز خواند. پس از آن نزد بزرگان تبریز تحصیل نمود و در محضر مرحوم علامه میرزا اسد اﷲ بن حاج محسن تبریزی (متوفای 1325 یا 1326ق. در تهران) علم آموخت. مرحوم شیخ احمد امینی در میان علمای تبریز در زمان خود شاخص بود و پس از تکمیل دروس عالیه به تألیف و تصنیف و استنساخ کتب پرداخت. ایشان به اخلاص و زهد و تقوی و فنای در ولای اهل بیت علیهم السلام و محبت شدید به امامان علیهم السلام زبانزد بود و در سال 1360ق. در یکی از مساجد تبریز إقامه جماعت داشت. تألیفات مرحوم شیخ احمد امینی شامل: تعلیقات بر مکاسب شیخ انصاری، تعلیقات بر لمعه شهید ثانی، مجموعه ادبی (عربی و فارسی) و جز این ها است. شیخ احمد علاوه بر علم در اخلاق هم طاق بود. وی به قدری سلیم النفس و خلیق بود که کسی او را در طول عمرش- جز در مسائل مذهبی- خشمگین ندیده بود. چنان به آداب اخلاقی متخلق بود که اطرافیان را به اعجاب وا می داشت. با آنکه از مقام علمی شایسته ای برخوردار بود همواره از شهرت و معروفیت دوری می جست و از هرگونه تظاهر و ریا پرهیز می کرد. میرزا ابوالحسن انگجی تبریزی (متوفای 1357ق) که از مراجع عظام زمان خویش بود؛ همواره در مجالس و محافل خود می گفت: شیخ میرزا احمد امینی از کسانی است که در زهد و تقوایش شکی نیست و بدون تردید فردی مجتهد است منتها از خوف تظاهر به ریا و از ترس شهرت طلبی همیشه فضائل خویش را مخفی می نماید. وی از بزرگانی چون آیات میرزا علی آقا شیرازی(متوفای 1355ق)، میرزا علی