ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 22

1- رفرف الدرع: ما فصل منها. أحرد: بطئ المشی لثقل الدرع .

2- وفی روایه: حزیم علی جل الأمور کأنه شهاب بکفی قابس یتوقد

3- سیم بالبناء للمجهول: کلف. الخسف: الذل. یتربد: یتغیر إلی السواد .

4- التجاد: حمائل السیف .

5- الظ: ألح ولزم .

فیال قُصی هل لکم فی نفوسکم ؟

وهل لکم فیما یجئ به غدُ ؟

فإنی وإیّاکم کما قال قائلٌ:

لدیک البیان لو تکلّمت اسودُ(1)

1 طبقات ابن سعد 1: 173، 192، سره ابن هشام 1: 399 404، عیون الأخبار لابن قتیبه 2: 151، تاریخ الیعقوبی 2: 22، الاستیعاب ترجمه سهل بن بیضاء 2 :570 صفه الصفوه 1: 35، الروض الأنف 1: 231، خزانه الأدب للبغدادی 1: 252 ، تاریخ ابن کثیر 3: 84، 96، 97 عیون الأثر 1: 127، الخصایص الکبری 1: 151 .

دیوان أبی طالب ص 13، السیره الحلبیه 1: 357 367، سیره زینی دحلان هامش الحلبیه 1: 286 290، طلبه الطالب ص 9، 15، 44، أسنی المطالب ص 11 13 وذکر ابن الأثیر قصه الصحفیه فی الکامل 2: 36 فقال. قال أبو طالب فی أمر الصحیفه وأکل الأرضه ما فیها من ظلم وقطیعه رحم أبیاتا منها :

وقد کان فی أمر الصحیفه عبرهٌ

متی ما یُخبَّر غائب القوم یعجب

محی الله منها کفرهم وعقوقهم

وما نقموا من ناطق الحق مُعربُ

فأصبح ما قالوا من الأمر باطلاً

ومن یختلق ما لیس بالحق یکذبُ

وصیّت های ابوطالب(علیه السلام) هنگام مرگ به بزرگان قریش

مرحوم علامه امینی از تعدادی از کتب اهل سنّت مانند: تاریخ الخمیس ج1/339 و السیره الحلبیه ج1/375 و أسنی المطالب ص5 و کتب دیگری از اهل سنّت نقل نموده که ابوطالب(علیه السلام) هنگام رحلت از دنیا بزرگان قریش را جمع نمود و به آنان این گونه وصیّت کرد:

« ای جماعت قریش! شما برگزیدگان خدایید، و قلب عرب بین شماست، و سیّد مطاع و پیشوا و شجاع و قویّ القلب از شماست، بدانید که شما مفاخر عرب هستید، و بر دیگران فضیلت دارید، و دیگران به شما نیازمندند و مردم در جنگ ها از شما اطاعت می کنند، و من شما را وصیّت می کنم نسبت به خانه خدا(یعنی کعبه) چرا که حمایت از این خانه موجب خشنودی خداوند، و اساس معاش و ثبات شما می باشد، سپس فرمود:

شما را وصیب می کنم که با ارحام خود صله کنید، و قطع رحم ننمایید، چرا که صله رحم عمر شما را طولانی می کند، و به شما برکت می دهد، و من شما را از ظلم و عقوق نهی می نمایم، چرا که این دو سبب هلاکت امّت های پیشین شده است و شما را وصیّت می کنم که هر که چیزی از شما می خواهد به او بدهید، و سائل را محروم نکنید، که این کار شرف دنیا و آخرت شما خواهد بود، و بر شما باد به راستگویی و ادای