ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 23

1- أسود: جبل، قتل فیه قتیل فلم یعرف قاتله فقال أولیاء المقتول: لدیک البیان لو تکلمت اسود. فذهب مثلا. توجد فی دیوان أبی طالب أبیات من هده القصیده غیر ما ذکر لم نجدها فی غیره.

امانت، که موجب علاقه خاصّ و عام مردم به شما می شود. و من شما را درباره حضرت محمّد(صلی الله علیه و آله و سلّم) سفارش می کنم که به او خوبی کنید، همانا او در بین قریش امین می باشد. و در بین کلّ عرب او بسیار راستگو خواهد بود، و او جامع همه خوبی هایی است که من شما را به آن سفارش می نمایم، و او آیینی را از ناحیه ی خداوند آورده که باطن ها و عقل ها می پذیرند، و زبان ها به خاطر دشمنی ها انکار می کند، سپس فرمود:

من اکنون می بینم که در آینده، بزرگان عرب و اهالی اطراف و مردمان مستضعف دعوت او را اجابت می نمایند، و مقاله ی او را تصدیق می کنند، و او را بزرگ می شمارند، و او دشمنان خود را به گرداب های مرگ می فرستد، و رؤسای عرب در مقابل او کوچک می شوند، و خانه هایشان خراب می گردد، و ضعفای آنان ارباب و عزیز و رئیس می شوند، و بزرگان عرب نیازمند و کوچک می گردند، و توده ی عرب او را از دل دوست می دارند، و ریاست و قدرت را در اختیار او قرار می دهند.

تا این که فرمود: ای جماعت عرب دست به دامن او بزنید و از او حمایت کنید، و از پیروان او شوید، و کارپردازان او باشید، و از حزب او حمایت کنید، به خدا سوگند هر کس در مسیر او حرکت کند رشد می یابد، و هر کس از او پند بگیرد سعادتمند خواهد شد، و اگر عمری بود و اجل من به تأخیر می افتاد، من از او حمایت می نمودم، و خطرها را از او دفع می کردم.

مرحوم علامه امینی در پایان این وصیّت نامه گوید: از این وصیّت نامه به خوبی استفاده می شود که ابوطالب(علیه السلام) به این خاطر ایمان خود را در هنگام مرگ آشکار نمود که معلوم شود او تا آخرین نفس از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) حمایت کرده [و در پایان عمر که می دانسته پس از آن نمی تواند از آن حضرت حمایت کند با این وصیّت نامه از او حمایت نموده] و ضمناً اتّهام کفر و شرک را نیز از خود برطرف نموده است گرچه او از اوّل دارای ایمان به آن حضرت بوده و در نهایت آنچه در باطن او بوده است را آشکار کرده است.(1)

جزاءالله عن رسوله و عن امّته خیرالجزاء و حشره الله مع النبییّن و الشهداء و الصالحین و حسن أولئک رفیقاً.

وصیت نامه ابوطالب به فرزندان عبدالمطلّب

مرحوم علامه امینی از ابن سعد در طبقات نقل نموده که گوید: ابوطالب(علیه السلام) هنگام وفات، بنی عبدالمطلّب [و بنی هاشم] را خواست و به آنان فرمود: «هرگز شما به خیر و سعادت نمی رسید مگر آن که به حرف محمّد(صلی الله علیه و آله و سلّم) گوش فرا دهید و از او اطاعت کنید، و او را یاری نمایید تا به سعادت و رشد خود برسید.»

این وصیّت ها را صاحب کتاب «تذکره السبط ص5 و خصائص کبرا ج1/87، و سیره حلبیّه ج1/372، واسنی المطالب ص10» نقل کرده اند، و برزنجی پس از نقل این وصیّت ها گوید: این ها دلیل بر ایمان ابوطالب و پاکی و خوبی او بوده است. تا این که گوید: بسیار بعید است که ابوطالب رشد و سعادت را در