ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 57

1- راجع ما مر فی صفحه 348، 400 .

2- راجع ما أسلفناه ص 344 .

والأطهار أبناء النبی الهادی

کم معجز أبصرته من أحمد

باهلت فیه معاشر الحسَّادِ

من لصق أحجار ومزق صحیفهٍ

ونزول أمطار ونطق جمادِ(1)

لا فخر إلا فخرک السامی الذی

فقأت به أبصار أهل عنادِ

إنَّ المکارم لو رأت أجسادها

عین رأتک الروح للأجسادِ

شکر الإله فعالک الغرَّ التی

فرحت بها أملاک سبع شدادِ

لله همَّتک التی خضعت لها

من خوف بأسک شامخ الأطوادِ

لله هیبتک التی رجفت بها

أعداء مجدک عصبه الالحادِ

لله کفُّک کم بها من معدم

أحییت فی الاصدار والایرادِ

وله قصیده 43 بیتا یمدح بها شیخ الأباطح أبا طالب (سلام الله علیه) توجد فی کتابه مواهب الواهب ص 151 مستهلها :

بالله یا قاصد الأطلال فی العَلم

سلمت سلم علی سلمی بذی سَلَمِ

مؤلّف گوید: اشعار فوق و اشعار فراوان دیگری که در قرون متمادی دربارۀ حضرت ابوطالب(علبه السلام) گفته شده است، دلالت صریح دارد بر ایمان و شخصیّت بزرگ او، چرا که او خاتم الأوصیای پیامبران پیشین (علیهم السلام) بوده، واگر کسی در این اشعار تردید نماید و بگوید: اهل غلّو چنین گفته اند، هرگز نمی تواند در اشعار شخص ابوطالب و اشعار فرزند او امیرالمؤمنین(علیهماالسلام) تردیدی پیدا کند، و در جمیع این اشعار چه اشعار شخص ابوطالب و چه اشعاردیگران، شهادت به ایمان حضرت ابوطالب داده شده است.

اشعار فارسی دربارۀ حضرت ابوطالب(علیه السلام)

اشاره

مرا ریخت ساقی از آن می به ساغر

که وصل است خمخانۀ آن به کوثر