ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 69

1- دیوان شیخ الأبطح، ص24.

ابنکم، و أسلم ابنی یقتل

ثمّ مضی یجهر بالتّوحید

و لا یخاف سطوه العبید(1)

خلاصه سخن درباره ی ایمان حضرت ابو طالب علیه السلام

از آنچه گذشت ظاهر شد که دوست و دشمن به اسلام ابوطالب و حمایت او از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) پی بردند، و خداوند پیامبر خود را به وسیله ی عبدالمطلب و ابوطالب و خدیجه و امیرالمؤمنین(علیهم السلام) حفظ نمود و او آیین خود را در مرکز شرک برقرار کرد، و خداوند مکه را بدون خونریزی برای او فتح نمود و سپس دولت و حکومت او را در مدینه برپا کرد و این همان وعده ایست که خداوند در قرآن به بندگان خود داده و می فرماید:

«وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضی لَهُمْ وَ لَیُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً یَعْبُدُونَنِی لا یُشْرِکُونَ بِی شَیْئا»

یعنی، خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند وعده می دهد که قطعاً آنان را حکمرانان روی زمین خواهد کرد، همان گونه که به پیشینیان آنها خلافت روی زمین را بخشید و دین و آیینی را که برای آنان پسندیده، پابرجا و ریشه دار خواهد ساخت و ترسشان را به امنیّت و آرامش مبدّل خواهد کرد ، آنا ن تنها مرا می پرستند و چیزی را شریک من نخواهند ساخت.

بنابراین یکی از اسباب برقراری دین اسلام وجود حضرت ابوطالب(علیه السلام) و حمایت های او از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) بوده است، و لکن مع الأسف برخی از علمای اهل سنّت او را مشرک و اهل آتش می دانند، در حالی که او همان گونه که گذشت، اوّلاً همسر فاطمه بنت اسد بوده و فاطمه بنت اسد از مومنات و سابقات در ایمان است و درآیین اسلام سلطه کافر بر مسلمان جایز نیست، و فاطمه بنت اسد کسی است که خداوند او را به داخل کعبه راه داده و او فرزند خود امیرالمؤمنین(علیهماالسلام) را درداخل کعبه به دنیا آورده است، و چگونه ممکن است شوهر او کافر باشد؟! از سویی رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) فراوان به عموی خود عشق می ورزیده، همان گونه که ابوطالب(علیه السلام) نیز به فرزند برادر خود رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) عشق می ورزیده ، و مهم تر از همه ی اینها اعتراف ابوطالب به حقانیِت اسلام و نبوّت رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) بوده، بویژه در آخر عمر خود، چرا که هر کسی آنچه در باطن دارد، در آخر عمر خود اظهار می کند، و او در آخر عمر خود به کسانی که از قریش و از بنی هاشم اطراف او بودند فرمود:

«یا معشر قریش أنتم صفوه اللّه من خلقه و قلب العرب، فیکم المطاع و فیکم المقدّم الشجاع، ...»

تا این که فرمود:

«وإنّی أوصیکم بمحمّد خیراً فإنّه الأمین فی قریش، والصدّیق فی العرب، و هو الجامع لکلّ ما أوصیتکم [یعنی الفضائل و مکارم الأخلاق] وقد جاءنا بأمر: قَبِلَه الجِنان، وأنکره اللسان مخافه الشنآن، وأیم الله کأنّی