ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 71

1- الغدیر، ج7/400ف عن ضیاءالعالمین.

خلاصه این که علمای شیعه و منصفین از علمای اهل سنّت می گویند: حضرت ابوطالب(علیه السلام) در باطن ایمان به خدا و رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) داشته و لکن ایمان خود را به زبان جاری نمی کرده و شهادتین را نمی گفته است، و لکن با اعمال و حمایت های خود از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) و با توصیه ی به فرزندان و خویشان خود نسبت به حمایت از او و با اعتراف عملی به نبوّت و پیامبری او، از او حمایت کرده است، بلکه او با هر چه در توان خود داشته از او حمایت کرده ، و حمایت ها و توصیه ها، شهادت عملی او بوده به نبوّت رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم).

و لکن دشمنان او از مخالفین و اهل سنّت می گویند: او با شرک و کفر از دنیا رفته و اهل آتش می باشد، و عجیب ترین سخنان آنها، سخن ابن کثیر است که می گوید: خداوند حکم کرده و تقدیر نموده که او کافر از دنیا برود و داخل آتش بشود!!

مؤلّف گوید: ای کاش ما می دانستیم این عالم سنّی از کجا دانسته خداوند چنین تقدیر و حکمی را فرموده است؟! جز این که باید گفت:

«وَ ذلِکُمْ ظَنُّکُمُ الَّذِی ظَنَنْتُمْ بِرَبِّکُمْ أَرْداکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخاسِرِین»(1)

نزول آیه «فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ»

حق این است که هنگام نزول آیه «فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ إِنَّا کَفَیْناکَ الْمُسْتَهْزِئِین».(2)

رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) دعوت خویش را عمومی نمود و ابوطالب(علیه السلام) و فرزند خود امیرالمؤمنین(علیهماالسلام) را امر به حمایت از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) کرد و فرمود: « ألا تری إلی محمّد ما یقول؟! یعنی فرزندم آیا نمی بینی محمّد(صلی الله علیه و آله و سلّم) چه می گوید؟!

و امیرالمؤمنین(علیه السلام) در پاسخ پدر عرضه داشت:

«یا أبه إنّ محمّداً لصادق فیما یقول، و أنا أشهد أن لا إله إلّا الله، و أنّ محمّداً عبده و رسوله».(3)

یعنی، ای پدر! به راستی حضرت محمّد، صادق و راستگو می باشد، و آنچه می گوید حق است، و من شهادت می دهم بر یگانگی خداوند، و این که حضرت محمّد(صلی الله علیه و آله و سلّم) بنده ی خدا و رسول اوست.

و این سخن صریح و گویای ایمان ابوطالب(علیه السلام) است، همانند ایمان فرزند او امیرالمؤمنین(علیه السلام)، که تردیدی در آن نیست. لکن حضرت ابوطالب در ظاهر شهادتین را نمی گوید، بلکه به فرزند دیگر خود جعفر که می بیند رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) در مسجدالحرام با علیّ و خدیجه نماز می خواند، می فرماید تو نیز در کنار برادرت به نماز بایست.

و از این سخن ظاهر می شود که ابوطالب(علیه السلام) در باطن به رسول خدا ایمان داشته و لکن نمی خواسته سوژه ای به دست مشرکین بدهد، چرا که اگر خود نیز با رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم)