ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 89

و لله ذا للمعالی ختاما و ما ضرّ مجدُ أبی طالبٍ

جهول لغا أو بصیر تعامی کما لا یضر إیّاه الصباح

من ظنّ ضوء النهار الظلاما

این عالم سنّی همان گونه که شخصیّت امیرالمؤمنین(علیه السلام) را شناخته شخصیّت پدر او ابوطالب(علیه السلام) را نیز شناخته است، و هرگز چنین اتّهامی را نسبت به حضرت ابوطالب(علیه السلام) نپذیرفته واین حدیث را جعلی وساختگی می داند .

اعتقاد ما دربارۀ اهل سنّت

مؤلّف گوید: توصیه ی ائمّه و پیشوایان ما این است که ما با اهل خلاف و پیروان غاصبین خلافت مدارا و مسالمت داشته باشیم و ما حق نداریم دربارۀ اهل سنّت خلاف ادبی انجام بدهیم و یا به بزرگان و علمای آنان توهین و جسارتی بکنیم، چرا که آنان برادران مسلمان ما هستند، مشروط به آن که آنان با خاندان نبوّت و اهل البیت(علیهم السلام) دشمن نباشند ، چرا که دشمنان اهل البیت و ائمه معصومین(علیهم السلام) به اعتقاد ما کافر و نجس هستند، همانند اهل غلّو و کسانی که اهل البیت و یا امیرالمؤمنین(علیهم السلام) را خدا می دانند، و دشمنان شیعه نیز دشمنان اهل البیت(علیهم السلام) و ناصبی محسوب می شوند، و اکنون گروه وهّابی و داعشی از آنان می باشند و خود نمی دانند، آری اگر واقعاً مستضعف فکری باشند، و آنان را فریب داده باشند، شاید مانند مستضعفین و عوام اهل سنّت باشند، که اگر حق را می شناختند از آن پیروی می کردند، و لکن علمای وهّابی فکر آنان را منحرف نموده اند، از این رو راه خود را راه حق می پندارند، هدانا الله و إیّاهم لصراطه المستقیم و وفّقنا لما یحبّ و یرضی بحق محمّد و آله الطاهرین صلوات الله علیهم اجمعین.

و در روایات ما آمده که عفو خداوند و لطف او در مواقعی شامل همه گنهکاران می شود جز چند گروه که یکی از آنان دشمنان اهل البیت(علیهم السلام) هستند و در روایات به آنان ناصبی گفته شده است.

گو به دشمن راست گو تو کیستی

مگر تو همان ناصبی نیستی

اگر تا ابد کوس ایمان زنی

تو جز دشمن ناصبی نیستی

تو که دشمن آل پیمبری

به جز مستحق عذاب نیستی

به ظاهر مرامت مسلمان بود

به باطن تو جز دشمنی نیستی