شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 127

وفات یافت. گفته اند وفات خدیجه علیها السلام تنها سه روز پس از درگذشت ابوطالب علیه السلام رخ داد و برخی معتقدند که وفات خدیجه علیها السلام سی و پنج روز پس از فوت ابوطالب علیه السلام بوده است. در این میان، آنچه مسلّم است این است که هر دو بزرگوار در یک سال وفات یافته اند.(1) از این رو، سالی را که این دو مصیبت بزرگ بر پیامبر(صلی الله علیه و آله) وارد گشت، «عام الحزن» نام نهادند.

خدیجه علیها السلام هنگام وفات شصت و پنج سال داشت و بیست و چهار سال از عمر شریفش را در کنار پیامبر(صلی الله علیه و آله) سپری کرده بود. پیامبر(صلی الله علیه و آله) در وفات خدیجه علیها السلام بسیار گریست و دستور داد در حجون، که قبرستانی نزدیک مکّه بود، قبری برای این بانوی بزرگوار فراهم کنند. در آن زمان هنوز نماز میّت واجب نشده بود. بنا بر این، بر جنازۀ خدیجه علیها السلام نماز نخواندند. پیامبر(صلی الله علیه و آله) وارد قبر خدیجه علیها السلام شد و با دست مبارک خویش، او را داخل قبر گذاشت و برایش دعا کرد.

پس از وفات خدیجه علیها السلام، فاطمه علیها السلام خردسال همواره گرد پدر می گشت و خود را به دامان او می آویخت. او بهانۀ مادر را می گرفت و دل دردمند پیامبر(صلی الله علیه و آله) را بیش از پیش به آتش می کشید. روزی جبرئیل بر پیامبر(صلی الله علیه و آله) نازل شد و فرمود: «ای پیامبر! به فاطمه بگو خدا کاخی از مروارید برای مادرت ساخته است که در آن جا هیچ سختی و تلخی وجود ندارد.»(2)

نقل است که سال ها بعد هنگامی که می خواستند خبر خواستگاری علی علیه السلام از فاطمه علیها السلام را به پیامبر(صلی الله علیه و آله) برسانند، گروهی از زنان نزد آن حضرت آمدند و گفتند: «ای رسول خدا! جان ما فدای تو باد! برای کاری نزد تو آمده ایم که اگر خدیجه زنده بود، خشنود می شد.» چون نام خدیجه علیها السلام بر زبان زنان جاری شد، پیامبر(صلی الله علیه و آله) سخت گریست. امّ سلمه پرسید: «برای چه می گریید؟» پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود:

«خدیجه!

کجا مثل خدیجه پیدا می شود؟ زمانی که مردم مرا تکذیب کردند، او تصدیقم کرد؛ بر دین خدا یاری ام کرد و با مالش به کمکم شتافت. خدا به من فرمان داد تا او را به خانه ای زمردین در بهشت بشارت دهم که هیاهو و اضطراب و سختی و محنت در آن نیست.»(3)

در سال 727 هجری قمری، قبّه ای بر قبر خدیجه علیها السلام ساخته شد که وهّابیان آن را در سال

1- . ابن اسحاق، ابو عبداللّه محمد، سیره النبی، ص 243.
2- . برگرفته از: ماهنامۀ کوثر، ش 1، ص 29.
3- . نمازی شاهرودی، شیخ علی، مستدرک سفینه البحار، ج 1، ص 381.