شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 130

به حریم امن پیامبر(صلی الله علیه و آله) جلوگیری می کرد.(1)

خدیجه علیها السلام با موقعیّت اجتماعی خویش توانست بارها پیامبر(صلی الله علیه و آله) را از شرّ کافران و جاهلان برهاند. نمونه های زیادی در این مورد وجود دارد که ما تنها به ذکر یک مورد بسنده می کنیم:

روزی پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) در ایّام حج به بالای کوه صفا رفت و با صدای بلند ندا داد: «ای مردم! من فرستادۀ پروردگارم.» سپس به کوه مروه رفت و سه مرتبه همان سخن را تکرار کرد. کافران با سنگ به پیامبر(صلی الله علیه و آله) حمله کردند. ابوجهل نیز سنگی پرتاب کرد که به پیشانی رسول خدا(صلی الله علیه و آله) اصابت کرد و خون از پیشانی آن حضرت جاری شد. پیامبر(صلی الله علیه و آله) به کوه ابوقُبَیس رفت و مشرکان نیز در پی آن حضرت رفتند. علی علیه السلام به سرعت خود را به خدیجه علیها السلام رساند و موضوع را برای او بازگو کرد. اشک از گونه های خدیجه علیها السلام جاری شد و همراه علی علیه السلام برای یافتن همسرش راهی کوه و دشت گردید. در این هنگام، جبرئیل بر پیامبر(صلی الله علیه و آله) نازل شد و فرمود: «فرشتگان از گریۀ خدیجه به گریه آمدند. او را فرا خوان، به او سلام برسان و بگو خدا به تو سلام می رساند و او را به خانه ای بهشتی که از نور زینت داده شده است، بشارت ده.»

سرانجام خدیجه علیها السلام و علی علیه السلام، پیامبر(صلی الله علیه و آله) را یافتند و به خانه آوردند. مردم به خانۀ خدیجه علیها السلام حمله ور شدند و خانۀ او را سنگ باران کردند. خدیجه علیها السلام بیرون آمد و خطاب به آنان فرمود: «آیا از سنگ باران کردن خانۀ زنی که نجیب ترین قوم شما است، شرم ندارید؟» مردم با شنیدن سخنان خدیجه علیها السلام پراکنده شدند و او برای مداوای همسرش به خانه بازگشت. آن گاه پیامبر(صلی الله علیه و آله)، پیغام جبرئیل را به او رساند. خدیجه علیها السلام در پاسخ فرمود: «اِنَّ اللّهَ هُوَ السَّلامُ و مِنْهُ السَّلامُ وَ عَلی جَبْرِئیل السَّلامُ وَ عَلَیکَ یا رَسُولَ اللّهِ اَلسَّلامُ وَ بَرَکاتُهُ؛(2) خدا، خود، سلام است و سلام از او است و سلام بر جبرئیل و بر تو ای رسول خدا و رحمت و برکات خداوند بر تو باد!»