شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 148

مورّخان بزرگ برخلاف این نوشته اند، همانند ابوالقاسم کوفی، بلاذری، شیخ طوسی و سیّد مرتضی. اینان نوشته اند: حضرت خدیجه علیها السلام هنگام ازدواج با پیامبر «عذرا» (دوشیزه) بود.

برخی از نویسندگان معاصر همانند جعفر مرتضی عاملی در کتاب الصحیح من سیره النبی الاعظم و حسین شاکری در کتاب ام المؤمنین خدیجه الطاهره، برای اثبات این ادّعا، مطالبی را ذکر کرده اند(1) که به جهت رعایت اختصار از ذکر آن خودداری می شود.

ازدواج با پیامبر صلی الله علیه و آله

حضرت خدیجه علیها السلام پس از مرگ شوهر، ثروت فراوانی نصیبش شده بود و به عنوان یکی از ثروتمندان بزرگ و نامی قریش شناخته می شد و قریشی یان با مال التجاره وی به تجارت می پرداختند. پیامبر(صلی الله علیه و آله) که بیش از بیست و چهار سال از بهار عمرش سپری نشده بود، با مال التجاره خدیجه علیها السلام به شام سفر می کند و خدیجه علیها السلام غلامش را به همراه محمّد(صلی الله علیه و آله)، امین قریش می فرستد. پس از بازگشت کاروان و بیان کمالات و خوبی های امین قریش توسّط «میسره»، مقدّمات ازدواج فراهم می شود و پیامبر(صلی الله علیه و آله) بیست و پنج ساله با خدیجه علیها السلام چهل ساله پیوند زناشویی می بندد.(2) حاصل و ثمرۀ ازدواج شش فرزند بود. چهار دختر به نام های «امّ کلثوم»، «رقیّه»، «زینب» و «فاطمه علیها السلام» و دو پسر به نام های «قاسم» و «عبد اللّه» ملقّب به «طیّب» و «طاهر.»(3)

خدیجه علیها السلام به مدّت بیست و پنج سال با رسول خدا(صلی الله علیه و آله) زندگی کرد(4) که در این مدّت پیامبر

1- . عاملی، سید جعفر مرتضی، الصحیح من سیره النبی الاعظم، ج 2، ص 120 به بعد.
2- . در مورد سنّ ازدواج پیامبر(صلی الله علیه و آله) برخی 23 سال هم گفته اند. در مورد سنّ حضرت خدیجه علیها السلام در هنگام ازدواج، 25، 28، 30، 35 و 36 سال نیز گفته شده است.
3- . ابن اثیر جزری، علی بن محمّد، اسد الغابه فی معرفه الصحابه، ج 1، ص 16؛ قرطبی، محمّد بن احمد، الجامع لأحکام القرآن، ج 14، ص 164.
4- . این در صورتی است که سال درگذشت حضرت خدیجه علیها السلام را دهم بعثت بدانیم، مانند: ابن سعد واقدی، ابوعبداللّه محمّد، الطبقات الکبری، ج 1، ص 125؛ ابن هشام حمیری، ابومحمد عبدالملک، السیره النبویّه، ج 4، ص 582 و ج 2، ص 71؛ مومن سبزواری قمی، علی بن محمّد، جامع الخلاف و الوفاق، ص 85. امّا برخی تاریخ دیگری نیز ذکر کرده اند. از جمله هفت سال پس از بعثت، مانند: قرطبی در تفسیر خود ( الجامع لأحکام القرآن)، ج 14، ص 164؛ شیخ طوسی در المبسوط، ج 4، ص 270.