شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 16

ابن حجر در ادامه، نکتۀ ظریفی را نقل می کند و آن این است: «قدر مشترک در میان مریم، آسیه و خدیجه، این است که هر یک از این ها ، پیامبر مرسلی را تحت کفالت خ_ود گ_رفته است:

1 . آسیه، حضرت موسی7 را کفالت و تربیت کرد و چون مبعوث شد به او ایمان آورد.

2 . مریم، حضرت عیسی7 را کفالت و بزرگش کرد و چون مبعوث شد به او گروید.

3 . خدیجه پیشنهاد ازدواج به پیامبر اسلام داد، همه ام_والش را در راه او ت_قدیم کرد و چ_ون وحی بر آن حضرت نازل شد به او ایمان آورد.(1)

بخاری با سند صحیح از برخی همسران پیامبر روایت می کند ک_ه می گفت: «من هرگز به هیچ زنی چون خدیجه حسد نورزیدم.» آن گاه ع_امل ای_ن حسد را دو چیز بیان می کند :

1 . پیامبر از او به کثرت یاد می کرد؛

2 . خداوند به پیامبر امر فرموده بود که خ_دیجه را ب_شارت دهد به خانه ای در بهشت از «قَصَب»، یعنی مروارید، که در آن «صَخَب » و «نَصَب »، یعنی سر و ص_دا و رن_ج و درد، وج_ود ندارد .(2)

ابن حجر در شرح این حدیث از «سهیلی» نقل می کند که تعبیر «قَصَب» از این جهت اس_ت که آن بانوی بزرگوار ، گوی سبقت را از همه بانوان جهان ربوده است. تعبیر «صَخَب » از ای_ن جهت است که ح_ضرت خ_دیجه، هرگز با پیامبر درگیر نشد، صدایش را بلند نکرد، سر و صدا ایجاد نکرد و خانه را محیط امن و آرام قرار داد. تعبیر «نَصَب» هم از این جهت است که وی بر خلاف برخی همسران پیامبر هرگز آن حضرت را ن_یازرد؛ از این رهگذر ، خداوند قصری در بهشت به آن حضرت عطا فرمود که محیط آرام، بی سر و صدا و بدون اذیّت و آزار باشد.(3)

1- . همان .
2- . بخاری، محمّد بن اسماعیل، صحیح البخاری، ج 5، ص 48.
3- . ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، فتح الباری بشرح صحیح البخاری، ج 7، ص 138.