شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 196

مبارک او با رس_ول خ_دا3 ج_ست وجو کرد؛ چرا که موجب گردید مسیرزندگی او به گونه ای دیگر رقم بخورد . هر چند این ازدواج به عنوان ارزش و ف_ضیلتی ب_رای او ش_مرده می شود، ولی نباید این مهم را از نظر دور داشت که آنچه او را شایسته این مصاحبت و مؤانست بیست و چند ساله ساخت، ه_مانا ارزش های والای انسانی و اخلاقی او بوده است. نقش او در زندگی پیامبر (صلی الله علیه و آله) نقشی بی بدیل است؛ وی در طی سالیان س_خت و پرم_رارت دوران ب_عثت و رسالت هرگز از یاری و حمایت پیامبر(صلی الله علیه و آله) دست برنداشت و از هیچ کوششی در این راه فروگذار ننمود.(1)

رسول خدا(صلی الله علیه و آله) در ط_ول حیات خود با پانزده زن عقد نکاح بست، که نخستین آنها خدیجه 3 بود .(2) نکتۀ درخور توجه آن که در طول بیست و اندی سال که آن حضرت با خدیجه علیها السلام زندگی می کرد ، ج_ز او ه_مسر دیگری اختیار نکرد و این مطلب مورد اتفاق تاریخ نگاران و سیره نویسان است. نویسنده کتاب المعجم الکبیر خ_بری از ق_تاده آورده اس_ت که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) پانزده زن را به همسری برگزید که از میان ایشان شش تن از قریش ، یکی از ه_م پیمانان ق_ریش، ه_فت نفر از دیگر اعراب و یک تن از بنی اسرائیل بودند و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در زمان جاهلیت ت_نها ب_ا یکی از آنان ازدواج کرد و جز او نیز هیچ یک برای او فرزندی نیاوردند.(3) نخستین کسی که پیامبر(صلی الله علیه و آله) درزمان جاهلیت با او ازدواج کرد، خدیجه علیها السلام دخ_تر خ_ویلد بن اسد بن عبدالغری بوده است .(4)

در خبر دیگر، کلینی از علی ب_ن اب_راهیم، و او از پدرش، و وی از ابن ابی عمیر، و او از حماد ، و وی از حلبی، و او از امام صادق7 روایت کرده، که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) همزمان با خدیجه علیها السلام

1- . خوارزمی، موافق بن احمد، المناقب، ص 342 ، ش 364 .
2- . طبری، محمّد بن جریر، تاریخ طبری، ج 2، ص 41؛ شیخ صدوق، محمّد بن علی، الخصال، ج 2، ص 419، ش 12.
3- . علی رغم آنچه در روایت فوق آمده، یکی دیگر از همسران آن حضرت به نام ماریه نیز فرزند پسری به دنیا آورد، که ابراهیم نام گرفت و در دوران کودکی درگذشت. (حمیری قمی، عبداللّه بن جعفر، قرب الاسناد، ص (صلی الله علیه و آله)، ش 29؛ ابن سعد واقدی، ابوعبداللّه محمّد، الطبقات الکبری، ج 8، ص 18، ش 15)
4- . طبرانی، سلیمان بن احمد لخمی، المعجم الکبیر، ج 22 ، ص 445، ش 1086.