شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 230

خدیجه به این کار حاضر می شود؛ با این که وضع زندگی من با او بسیار تفاوت دارد؟»

نفیسه گفت: «اختیار او در دست من است و من او را حاضر می کنم. تو زمانی را معیّن کن که وکیل او (عمرو بن اسد) با شما و اقوامتان گرد هم آمده، مراسم عقد و جشن برگزار شود.»(1)

رسول گرامی(صلی الله علیه و آله) در این باره با عموی بزرگوار خود، ابوطالب علیه السلام، مشورت کرد. مشهور است که ابوطالب علیه السلام، عموی محمّد(صلی الله علیه و آله)، مراسم خواستگاری و خواندن خطبۀ عقد محمّد امین(صلی الله علیه و آله) با خدیجه علیها السلام را برپا کرد و عمرو بن اسد، عموی خدیجه علیها السلام نیز این ازدواج را تأیید کرد.(2)

شیخ صدوق و شیخ کلینی، خطبۀ عقد ابوطالب علیه السلام را این گونه باز گفته اند: «... سپاس خدایی را که ما را از نسل ابراهیم و ذرّیۀ اسماعیل قرار داد و برای ما خانه ای مقدّس بنا کرد که مقصود حاجیان و حرمی امن است. ما را در شهری که هستیم، فرمانروایی داد و از برکت ها برخوردارمان ساخت... .

باری، برادرزادۀ من با هر یک از برجستگان قریش که مقایسه شود، برتری از آن او است. بزرگی او در سنجش با هر بزرگی، روشن است و در میان آفریدگان خدا، همانندی برای او نیست. ثروت چندانی ندارد، ولی ثروت مادّی، ارزشی است زودگذر و سایه ای است ناپایدار. او خواستگار خدیجه است و اینک ما برای عقد ازدواج او _ اگر او راضی باشد _ نزد شما آمده ایم. هر اندازه مهریه تعیین کنید، من از ثروت خود، آن را می پردازم.»(3)

گفته اند پس از ابوطالب علیه السلام، عموی خدیجه علیها السلام می خواست سخن بگوید که دچار لکنت شد و به ناچار خود خدیجه علیها السلام لب به سخن گشود و گفت: «ای محمّد! من خود را به عقد ازدواج تو درآوردم و مهریۀ آن را خودم بر دوش گرفتم.» بدین ترتیب، عقد نکاح میان

1- . سبحانی، جعفر، فروغ ابدیت ، ج 1، ص 193.
2- . روایت است که پدر خدیجه علیها السلام، خویلد بن اسد، در جنگ فجار فوت کرده بود. از این روی، عموی خدیجه علیها السلام از سوی او صیغه عقد را جاری کرد. (سبحانی، جعفر، فروغ ابدیت ، ج 1، ص 84)
3- . شیخ صدوق، محمد بن علی، من لایحضره الفقیه، ج 3، ص 397؛ کلینی، ابوجعفر محمّد بن یعقوب، فروع کافی، ج 2، ص 19 - 20؛ عاملی، سید جعفر مرتضی، الصحیح من سیره النبی الاعظم، ج 1، ص 114. این خطبه با اندکی تفاوت در مناقب آل ابی طالب، تألیف ابن شهرآشوب، ج 1، ص 42 و در بحار الأنوار، ج 16، ص 19 آمده است.