شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 358

به هر صورت، صرف نظر از روایت شاذ یعقوبی(1) که ازدواج پیامبر(صلی الله علیه و آله) با خدیجه علیها السلام را حاصل دیداری ناگهانی در صفا و مروه دانسته، در بیشتر منابع سفر تجاری به شام مقدمۀ اصلی این ازدواج ذکر شده است؛(2) اما آنچه بسیار مهم است این است که ازدواج خدیجه علیها السلام با پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) هیچ ربطی به سفر تجاری نداشته است. این دو بزرگوار همدیگر را خوب می شناختند. آنان به علت انتساب خویشاوندی و هم چنین کوچکی شهر مکّه نسبت به یکدیگر آشنایی کامل داشتند. به همین جهت خدیجه علیها السلام چون قصد ازدواج داشت در نهایت به وسیلۀ میسره(3) یا دوست خود نفیسه، دختر مُنیّه(4) یا شخصاً(5) خواستِ خود را به اطلاع پیامبر(صلی الله علیه و آله) رساند که: ای پسرعمو! من به واسطۀ خویشاوندی، شرف و بزرگواری، امانت، راستی، درستی و حُسن خلق تو مایل به ازدواج با شما هستم.(6)

خدیجه علیها السلام در میان زنان قریش از همه محترم تر و شریف تر بود؛ آن چنان که مردان قریش خواستار ازدواج با او بودند. واقدی می نویسد: «خدیجه بانویی دوراندیش، کاردان، شریف و خردمند بود و از لحاظ نسب از برترین زنان قریش بود و از لحاظ شرف و مال هم از همگان برتر بود. خداوند نیز برای او خیر و کرامت اراده فرموده بود. اگرچه تمام خویشاوندانش کمال اشتیاق به ازدواج با او را داشتند و برای او کابین های سنگین را متقبل شده بودند، اما او هیچ کدام را نپذیرفته بود و خود خواهان رسول اللّه(صلی الله علیه و آله) شد.»(7)

1- . ابن واضح یعقوبی، احمد بن ابی یعقوب، تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 20.
2- . ابن سعد واقدی، ابوعبداللّه محمّد، الطبقات الکبری، ج 1، ص 131 _ 132؛ ابن حبیب بغدادی، ابوجعفر محمّد، المُحَبَّر، ص 72؛ ابن اثیر جزری، علی بن محمّد، اسد الغابه فی معرفه الصحابه، ج 7، ص 90 _ 91؛ و نیز ر. ک: دانشنامۀ جهان اسلام، ذیل مدخل خدیجه علیها السلام.
3- . مقریزی، احمد بن علی، امتاع الاسماع، ج 1، ص 10.
4- . ابن سعد واقدی، ابوعبداللّه محمّد، الطبقات الکبری، ج 1، ص 131؛ دمیاطی، عبدالمومن بن خلف، کتاب نساء رسول اللّه(صلی الله علیه و آله) و اولاده ومن سالفه من قریش حلفائهم وغیرهم، ص 33؛ ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، الأصابه فی تمییز الصحابه، ج 7، ص 601 _ 602.
5- . ابن اسحاق، ابو عبداللّه محمّد، کتاب السیر والمغازی، ص 81 _ 82؛ ابن حبیب بغدادی، ابوجعفر محمّد، المُحَبَّر، ص 78؛ مجلسی، محمّدباقر، بحار الأنوار، ج 16، ص 53 _ 54.
6- . ابو نعیم، احمد بن عبداللّه اصبهانی، دلائل النبوه، ج 1، ص 215.
7- . نویری، احمد بن عبدالوهاب، نهایه الإرب فی فنون الادب، ج 1، ص 103.