شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 456

تحولات پیاپی در زندگی اش در آغازین روزهای رسالت بود.

حضرت خدیجه علیها السلام در ماه مبارک رمضان با حضرت محمّد(صلی الله علیه و آله) در غار حرا بود، ماهی که در آن وحی نازل شد. او در همان لحظات نخست از همسرش داستان نزول وحی را شنید. پیامبر(صلی الله علیه و آله) نخست با او سخن گفت و خدیجه علیها السلام نیز از این امر استقبال کرد.

در آن زمان، پیامبر(صلی الله علیه و آله) سنگینی آثار وحی را در تن خویش احساس می کرد. خدیجه علیها السلام حالات بدنی و روحی که پیامبر(صلی الله علیه و آله) با آن مواجه بود می دید. او دید که چگونه پیامبر(صلی الله علیه و آله)، جامه به تن پیچید و در آن نهان شد و وحی الهی او را مورد خطاب قرار داد و او را به عنوان مدثر و مزمل نامید. همان نام هایی که در دو سوره از نخستین سوره هایی که بر پیامبر(صلی الله علیه و آله) از قرآن نازل شده بود، آمده است.

خدیجه علیها السلام همۀ این ها را می دید، ولی او هرگز این حادثه بزرگ را عجیب و غریب نیافت و با تردید و شک با آن مواجه نشد؛ چرا که محمّد(صلی الله علیه و آله) را می شناخت و از نزدیک در طول روابط زناشویی که بیش از پانزده سال گذشته بود، از همه حالاتش خبر داشت. او برای خدیجه علیها السلام مردی صادق و امین و در عقلانیت یکتا و یگانه و در نفس و جان به کمال و زیرکی و تیزهوشی شناخته بود. حرکت حوادث نخستین که خدیجه علیها السلام در سیرۀ همسر بزرگوارش محمّد(صلی الله علیه و آله) می دید و همراهی و مجاورت با او در حرا در طول یک ماه در سال که به عبادت و خلوت می گذراند و این که او تنهایی را دوست می داشت و نیز آنچه از حالات غیرعادی در زندگی عموم مردم در شخصیت پیامبر(صلی الله علیه و آله) می دید و هم چنین آنچه از رؤیای صادقه در خواب می دید و همسرش از آن با او سخن می گفت، همۀ این ها نشانه هایی بود که خدیجه علیها السلام با انتظار خبر وحی الهی که محمّد(صلی الله علیه و آله) از آن سخن گفت، هماهنگ و سازگار بود.

خدیجه علیها السلام با این امور هر روز برخورد و تعامل داشت. پس از همان آغاز نزول وحی و تلقی و دریافت آن از سوی خدا، حضرت خدیجه علیها السلام ایشان را به رسالت و نبوت تصدیق می کرد. پس گفت وگوی میان خدیجه علیها السلام و همسرش، گفت وگوی از روی شکاکیت یا رخداد عجیب و غریب نبود، بلکه هم چون گفت وگوی تصدیق کننده ای بود که در جست وجوی