شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 465

نیکو است عاقبت آن سرای).

همانا جبرئیل نزد پیامبر(صلی الله علیه و آله) آمد و گفت: «از سوی پروردگار سلام خدا را به خدیجه برسان.» رسول اللّه(صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای خدیجه! این جبرئیل است که از طرف پروردگارت سلام می رساند.» خدیجه علیها السلام گفت: سلام و از او است سلام و بر جبرئیل باد سلام.»

ابوهریره روایت می کند که جبرئیل نزد پیامبر(صلی الله علیه و آله) آمد و گفت: «این خدیجه است که با ظرفی پوشیده که در آن خورشت (غذا یا نوشیدنی) است به سویت می آید. پس زمانی که نزدت آمد از سوی پروردگارش و من سلام را برسان و او را به خانه ای در بهشت از لؤلؤ و درّ خالی شده که در آن سختی و رنجی نیست بشارت و مژده ده.»(1)

این مژده به حضرت خدیجه علیها السلام، همان بشارت و مژده ای است که حضرت آسیه بنت مزاحم از پروردگارش خواسته تا برای او تحقق بخشد؛ که در قرآن آمده که گفت: «پروردگارا! برای من در نزد خود (در قرب جلال و رحمت خود) در بهشت خانه ای بساز، و مرا از فرعون و عمل وی رهایی بخش، و از گروه ظالمان (دربار و ملتش) نجات ده.»(2)

اکنون

پروردگار سلام به خدیجه علیها السلام می رساند و او را به خانه ای در بهشت که در آن درشتی و سختی و رنجی نباشد بشارت می دهد؛ خانه ای که در آن محبت و سلامتی استقرار دارد و همۀ اطراف و گوشه هایش از شادی و نعمت پر است. خانه ای که همانند قلب خدیجه علیها السلام به نور و هدایت می درخشد. آری حضرت خدیجه علیها السلام استحقاق و شایستگی آن را دارد که در خانه ای که در آن هیچ سختی و درشتی نیست مستقر گردد؛ زیرا این ها همه پاداش صبر و شکیبایی است که بر اذیت و رنج و محنت در مدت طولانی ده سال تحمل کرد.

حضرت خدیجه علیها السلام در کار رسالت همسرش با همۀ هستی از مال و جان و عواطف و احساسات کوشید و در این راه مجاهدت و تلاشی بسیار می کرد و محبت، راحتی و آسایش و آرامش را به محمّد(صلی الله علیه و آله) می بخشید و دردها و رنج ها و فشارهای درگیری ها و مبارزات در راه رسالت را تخفیف و کاهش می داد و از سنگینی آن می کاست؛ پس خدیجه علیها السلام سزاوار و