حاکمان قم صفحه 79

سلجوقی که از سال 429 ه.ق.در مرو و نیشابور اعلام استقلال کرده بودند،بین سالهای 433 تا 437 ه.ق.جبل و همدان و ری و اصفهان را نیز بر گسترۀ قدرت خود افزودند.پس،از دهۀ چهارم سدۀ پنجم،قم جزء ممالک سلجوقی به شمار آمده است.البته در این هنگام نیز هنوز بغداد،دار الخلافه بود و عباسیان،داعیه دار خلافت،اما«سلطان»کس دیگری بود و پس از این دوره امپراتوری سلجوقی شکل گرفت که آن هم در سال 552 ه.ق.با مرگ سلطان سنجر،جزءجزء گشت و به چندین شعبه تقسیم شد.

از سال 442 ق.به بعد،شهر قم به دست سلجوقیان بوده و از آنچه بر آن گذشته،اطّلاع دقیقی وجود ندارد.بعد از بالا گرفتن بی ثباتی در میان سلجوقیان،شهر قم،محل درگیریهای شدید بین جناح های رقیب سلجوقی شد و چندین بار بین آنها دست به دست گردید. (1)

73.شهریوش(شهرنوش/شهربوش)

وی،پسر ولکین بن وندرین،و سرپرست (2)ساوه و قم و نواحی اطراف آن بوده است.در سال 424 ه.ق.هنگامی که مسعود بن محمود بن سبکتگین،پادشاه غزنوی، (3)درگیر جنگ با برادرش محمّد بود،

1- 1) .«تاریخ قم در قرون میانه»آندرس درچسلر،ترجمه:سجّاد جعفریان،ص 430:آینۀ پژوهش سال پانزدهم،شمارۀ چهارم،مهر و آبان 1383.
2- 2) .صاحب.
3- 3) .در همان زمان که آل بویه در بغداد حکومت داشتند،پایگاه حکومت غزنویان،«غزنین» در شرق ایران بود.