حاکمان قم صفحه 96

خواجه اصیل الدین بن علی صفی ماضی است.وی به مقتضیات اوضاع و شرایط خاصّ آخرین دهۀ قرن هشتم و آشفتگیهای منطقۀ مرکزی ایران در این سالها،با شاه منصور،امیر مشهور آل مظفّر،روابطی دوستانه و نزدیک داشت.در همین وقت،زین العابدین،فرزند شاه شجاع که پس از پدر بر پاره ای نقاط عراق عجم،از جمله اصفهان دست یافته بود،در گیرودار معارضات خود با شاه منصور،برای تصاحب و تصرّف قم به این شهر لشکر کشید؛لیکن با مقاومت خواجه و قمیان رو به رو شد و به اصفهان بازگشت. (1)

85.خواجه ابراهیم قمی

وی پنجمین امیر خاندان صفی و پسر عموی خواجه اصیل الدین است.وی از 795 تا 806 هجری،فرمانروای قم بود.ابن عربشاه،او را «دلیری دشمن شکار و آمادۀ هرگونه سختی و پیکار و فرمانروای مستقل قم»خوانده و به گفتۀ او،تیمور وی را به حضور طلبیده است.

هنگامی که تیمور لنگ،نخستین لشکرکشی خود را به قم آغازید،به همۀ حاکمان مناطق مرکزی ایران،نامه نوشت و آنان را به حضور خواند.همه جز امیر مازندران پذیرفتند.ابراهیم قمی نیز پذیرفت و از او فرمانبرداری کرد. (2)خواجه ابراهیم،در سال 804 ه.ق.در نبرد تیمور با ایلدرم بایزید،مانند دیگر امرای مستقل عراق و رستمدار و