بر کرانه نور صفحه 100

وَنِساءَنا وَنِساءَکُمْ وَأَنْفُسَنا وَأَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَی الْکاذِبینَ؛ (1) پس هر که در این [باره] پس از دانشی که تو را [حاصل] آمده، با تو محاجه کند، بگو: «بیایید پسرانمان و پسرانتان، و زنانمان و زنانتان، و ما خویشان نزدیک و شما خویشان نزدیک خود را فرا خوانیم؛ سپس مباهله کنیم، و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم.»

مرحوم شیخ مفید رحمه الله می نویسد:

«خدای سبحان آیاتی از سوره آل عمران نازل فرمود تا به این آیه که فرماید: «همانا مثل عیسی نزد خداوند مانند آدم است که او را از خاک آفرید پس به او گفت: باش پس شد، سخن حق از پروردگار تو است و تو مباش از شکّ کنندگان، پس هر کس در آن با تو ستیزه کند از آنچه بیامده است تو را از دانش، بگو بیائید بخوانیم و فرزندان ما و فرزندان شما را و زنان ما و زنان شما را، و ما خود را و شما خویش را سپس به یکدیگر نفرین می کنیم و بگردانیم لعنت خدا را بر دروغگویان.» (2)

پس رسول خدا صلی الله علیه و آله این آیات را بر نصارای نجران خواند، و آنها را به مباهله (یعنی نفرین کردن به یکدیگر) دعوت کرده فرمود: همانا خدای عز و جل به من خبر داد که پس از مباهله هر آن کس که بر باطل است عذاب بر او نازل شود، و بدان وسیله حق از باطل جدا گردد، پس کشیش بزرگ با عبد المسیح و عاقب برای مشورت انجمن کردند و تصمیم ایشان بر این شد که تا صبح روز دیگر از او مهلت بخواهند (و فردا با او مباهله کنند) چون به نزد مردان خویش به منزل های خود باز گشتند کشیش بزرگ به آنها گفت: فردا نگاه کنید ببینید اگر محمد با فرزندان و خاندان خود آمد از مباهله با او بپرهیزید، و اگر با اصحاب و یارانش آمد با او مباهله کنید (و نترسید) که بر چیزی نیست (و دین حق را دارا نیست).

چون فردا شد پیغمبر صلی الله علیه و آله در حالی که دست علی بن ابی طالب علیه السلام را در دست داشت و حسن و حسین از جلو و فاطمه علیها السلام از پشت سرش می رفتند برای مباهله حاضر شد، و نصاری نیز که کشیش بزرگ پیشاپیش آنها بود (برای مباهله) بیرون شدند، همین