بر کرانه نور صفحه 102

فلاسفه نیز راه به جایی نبردند. و آن مسئله طینت و جبر و تفویض است، می گویند: نمی توانند ذاتی را عوض کنند و ذاتی واسطه ی در عروض و ثبوت ندارد؛ آن وقت نتیجه اش این است:

«السَّعیدُ مَن سَعِدَ فی بَطنِ اُمِّهِ، وَالشَّقِیُّ مَن شَقِیَ فی بَطنِ اُمِّهِ؛ (1) سعادتمند کسی است که در شکم مادر سعادتمند باشد و محروم از لطف خدا کسی است که در رحم مادر محروم باشد.»

اما در باره مسئله طینت می گویند: خوبی از ذات خود شما است، گندم از گندم بروید، جو ز جو.

در یک چنین جهادی خدای متعال با حسین علیه السلام این مساله و نزاع را حل کرد. نزاع این بود که خداوند جن را از آتش و آدم را از گل و ملائکه را از نور خلق کرد؛ انسان را مرکبی از عقل و شهوت ساخت. ملائکه به مشکل برخوردند چرا که باید همیشه در طاعت باشند، و جن های کافر همیشه جهنمی باشند. ملائکه گفته بودند که خوبی ذات ما است و شیطان هم می گفت: بدی به ما تعلق دارد؛ اما خدای متعال با خلق انسان ثابت کرد که ذاتی را می شود عوض کرد، و برای این که ثابت کند ممکن است ملائکه را تنزل بدهد و جن را بالا ببرد، در کربلا این حقیقت را ثابت کرد.

مناصب حسینی

خدای متعال مناصبی به امام حسین علیه السلام عطا فرمود که پنج دسته است:

قسم اول، مناصب و امتیازاتی است که تمام معصومین علیهم السلام در آن شریک هستند مانند طهارت که خدای متعال در قرآن کریم می فرماید:

«{إِنَّما یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً}؛ (2) خدا