بر کرانه نور صفحه 107

حسین علیه السلام است که هر کسی از هر طبقه ای ولو رانده شدگان را در نهایت احترام به مقصد می رساند. در مجلس حسین علیه السلام پاسخ سلام همه داده می شود.

تاسوعایی در نجف

روز تاسوعا بود، در نجف رسم بود نانواها برای موکب ها نان می پزند، یکی از اشراف نجف گفت خواستم برای فرزندانم مقداری نان و روغن بگیرم. برای خرید به مغازه ای رفتم اما گفت: نمی دهم، زیرا این ها مال من نیست، مال فلانی است و برای موکب می خواهد. آن طرف می گفت: به او گفتم به جای این کار برو خودت را درست کن! در جواب گفت: زمانی که نجف دروازه داشت، قافله ای بعد از بسته شدن در رسیدند و هرچه کردند در را باز کنند باز نکردند. اهل قافله گفتند: ما بچه ی شیر خواره داریم و دارند از تشنگی می میرند! خلاصه در را باز کردند و همه وارد شدند حتی سگ قافله! فلانی من هم سگ قافله هستم!

«إِلهِی وَقَفَ السَّائِلُونَ بِبابِکَ، وَلاذَ الفُقَراءُ بِجَنابِکَ وَ وَقَفَتْ سَفِینَهُ المَساکِینِ عَلی ساحِلِ بَحْرِ جُودِکَ وَکَرَمِکَ یَرْجُونَ الجَوازَ إِلی ساحَهِ رَحْمَتِکَ وَنِعْمَتِکَ؛ (1) خدایا! سائلان بر درگاه تو ایستاده اند، و فقیران به حضرت تو پناه آورده اند، و کشتی مسکینان بر ساحل بحر بخشندگی و کرامتت متوقف شده است، ملتمس مجوز ورود به عرصه بخشایش و کرم تواند.»

کشتی نجات

نکته پنجم، یک خصوصیت دیگری که به اصحاب امام حسین علیه السلام داده شد این است: «السَّلَامُ عَلَیْکُمْ یَا سَفِینَهَ النَّجَاه؛ سلام بر شما ای کشتی نجات.» (2) ای باب های نجات که ما را به کشتی بزرگ می رساند. خدا یک کشتی های نجات کوچک گذاشته که اصحاب امام حسین علیه السلام هستند. یک امتیاز خدا به امام حسین علیه السلام و علی اصغر علیه السلام داده، که به دیگر شهدا نداده است. در زیارت