بر کرانه نور صفحه 117

توفیق شکر واقعی

کسی که برای رضای من کار کند سه خصلت به او عنایت می کنم: «أُعَرِّفُهُ شُکْراً لَا یُخَالِطُهُ الْجَهْلُ»؛ می دانید یکی از مسائلی که نشانه کم عقلی انسان است این که انسان در مقابل خوبی ها قدردان و شکرگزار نباشد. آدمی که شکر نعمت را به جا نمی آورد جاهل است و عقل او نقصان دارد. خدای متعال می فرماید: اگر رضای مرا به دست آورید، توفیق شکر خود را به شما عطا می کنم به گونه ای که جهلی با آن نباشد؛ یعنی عقل شما را زیاد می کند و وقتی عقل زیاد شد شکر بیشتر می شود و هرگاه شکر بیشتر شد، چنان که قرآن کریم می فرماید:

{وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزیدَنَّکُمْ وَلَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابی لَشَدیدٌ}؛ (1) و آنگاه که پروردگارتان اعلام کرد که اگر واقعاً سپاسگزاری کنید، ]نعمت[ شما را افزون خواهم کرد، و اگر ناسپاسی نمایید، قطعاً عذاب من سخت خواهد بود.

«لَأَزیدَنَّکُمْ»، خداوند می فرماید: اگر شکرگزار باشید شما را بزرگ می دارم و نعمت ها را بر شما افزون می کنم. شما را آن قدر بزرگ می کنم که هر مشکلی بر شما آسان شود و هر نعمتی که عطایتان کردم شما را فریب ندهد و از محدوده خودتان بیرون نکند. اما اگر کفران و ناسپاسی کردید کوچک و ناچیزتان می کند به طوری که کوچک ترین مشکل شما را از پا درآورد و با بلایی کوچک هلاک گردید.

«لَأَزیدَنَّکُمْ»؛ به شکرگزاران نعمت، صبر و تحمل بزرگ و سعه صدر می دهم. اگر چنین شد دیگر جهل به سراغ شما نمی آید، زیرا شکرگزار واقعی همیشه عاقل و عقلش کامل است. خدای متعال می فرماید: اگر رضای من را به دست آورید، سه خصلت به شما عطا می کنم:

1. «أُعَرِّفُهُ شُکْراً لَا یُخَالِطُهُ الْجَهْلُ»؛ شکری به شما می دهم که جهل در آن نباشد.

2. «وَ ذِکْراً لَا یُخَالِطُهُ النِّسْیَانُ»؛ کاری می کنم که همیشه به یاد من باشید.