بر کرانه نور صفحه 118

یاد همیشگی خدا

مهم است که انسان بتواند همیشه به یاد خدا باشد. یکی از راه های یاد خدا این است که انسان ذکر زبانی بگوید، مانند گفتن ذکر شریف: «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ»، «سُبْحَانَ اللَّهِ»، «الْحَمْدُ لِلَّهِ»، «اللهم صل علی محمد و آل محمد» و اذکار بسیار دیگر که ثواب فراوان دارد. ولی مهم ترین از ذکر زبانی، ذکر قلبی است که انسان همیشه به یاد خدا باشد یعنی چه در خلوت و چه در جلوت دائما به یاد خدا باشد و در استفاده از نعمت های دنیا او را فراموش نکند. نیز در حلال و حرام و ثواب و گناه به یاد خدا باشد. افرادی هستند که عبادات زیادی انجام نمی دهند اما سعی می کنند در کارهای خود، خدا را در نظر بگیرند. این افراد حتی برای انجام دادن کارهای مباح و یا مستحب مانند خوردن و خوابیدن می گویند باید طوری خوابم را تنظیم کنم که خدا از آن راضی باشد. می خواهد غذا بخورد می گوید به این نیت غذا می خورم که توان خدمت به دین را داشته باشم. لذا تمام اعمالشان را با رضای خدا تطبیق می دهند. این ویژگی بسیار مهم است، چرا که خدای متعال می فرماید: «اگر کسی رضای مرا به دست آورد، یکی از خصلت هایی که به او عطا می کنم این است که او را به گونه ای قرار می دهم که همیشه به یاد من باشد و نسیانی در آن راه نیابد: «لَا یُخَالِطُهُ النِّسْیَانُ؛ هیچ گاه مرا فراموش نکند.» چقدر خوب است انسان همیشه به یاد خدا باشد و خوشا به حال کسانی که زندگی خود را طوری تنظیم کرده اند که همیشه به یاد خدا باشند. این صفت آثار و برکات بسیاری برای آنان به ارمغان می آورد که خود بحث مستقل و مفصلی را می طلبد که فعلا مجال آن نیست. «وَ ذِکْراً لَا یُخَالِطُهُ النِّسْیَانُ».

محبت واقعی خدا

«وَ مَحَبَّهً لَا یُؤْثِرُ عَلَی مَحَبَّتِی مَحَبَّهَ الْمَخْلُوقِینَ؛ طوری محبت خود را در دل او قرار می دهم که هیچ محبتی بر این محبت مقدم نباشد.»

سومین خصلتی که خدای متعال به کسی که به رضای او عمل کند می دهد