بر کرانه نور صفحه 119

این است که چنان محبت الهی را در دل او قرار می دهد که هیچ محبتی بر آن مقدم نباشد. و در واقع هیچ محبتی بالاتر از محبت خدا در دل او نباشد و این خود توفیق بس بزرگی است. این که انسان بتواند به درجه ای نائل شود که هر چیزی را با خدا مقایسه کند و خدا را برگزیند کار ساده ای نیست. در مقابل مال، زن و فرزندان، هوای نفس و شهوات، ریاست و... خدا را مقدم بدارد و مقام خدا نزد او از هر کس و هر چیز بالاتر باشد. محبت خدا در قلب او به گونه ای باشد که بر همه امور برتری داشته باشد. طبیعتاً انسان در زندگی و حیات دنیوی چیزهای بسیاری را دوست دارد. فرزند، همسر، مال، خویشاوندان، پست و مقام را دوست دارد، اسلام هم با این امور - در چار چوب شرع - مخالفت ندارد بلکه در بعضی امور الزام هم می کند که مثلا انسان باید فرزند، همسر و خویشان مومن خود را دوست بدارد و به آن ها محبت کند. مال و مقام دنیا را همه دوست می دارند اما کسی که به رضای خدا عمل می کند، خدای متعال کاری می کند که همه دوستی های دیگر تحت الشعاع دوستی خدا قرار گیرد.

چشم ملکوتی

حال اگر خدا را بیشتر از همه چیز دوست داشته باشیم نتیجه آن چیست؟ فرض کنید یک کسی بگوید من خدا را از همه کس و از همه چیز بیشتر دوست دارم، و البته در دوستی خود صادق باشد، می فرماید: «فَإِذَا أَحَبَّنِی أَحْبَبْتُهُ، پس هرگاه مرا دوست دارد، دوستش می دارم.» سپس می فرماید: «وَأَفْتَحُ عَیْنَ قَلْبِهِ؛ چشمه های دلش را باز می کنم.» دل او را به گونه ای روشن می کنم که متوجه اموری شود که ممکن است دیگران متوجه نشوند و به مقاماتی برسد که افراد عادی از آن محروم باشند. این نکته مهمی است که انسان بتواند یک هزارم و یا یک میلیاردم از عظمت و جلالت پروردگار متعال را به دست آورد. اگر انسان بتواند به این مرحله برسد به مقامی بس بزرگ دست یافته، چرا که انبیاء و اولیاء در این مرحله به زانو در آمدند، آن جا که اولیاء و انبیاء گفتند: