بر کرانه نور صفحه 126

«اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ الْعَفْوَ وَالْعَافِیَهَ وَالْمُعَافَاهَ فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَهِ؛ (1) بار خدایا از تو عفو و بخشش و سلامت از هر لغزش و هر گونه آسایش در دنیا و آخرت می طلبم.»

اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام در دعاهای بسیاری به ما می آموزند که از خدا طلب عافیت نمائیم. عافیت دنیا و آخرت؛ عافیت شامل همه چیز می شود روزی حلال، تن سالم، فرزندان صالح، دین و مذهب صحیح، عبادت های مورد قبول، و... عافیت مشمول تمام این موارد می شود و لذا بهترین دعا این است که همیشه از خدا طلب عافیت نمائیم. در روایات نیز بسیار به این مهم توصیه شده است و چنین استفاده می شود که خدای متعال دعاهایی که در آن طلب عافیت شده است را بیشتر دوست می دارد.

از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل شده است که فرمودند:

«إنّ لکلّ شیء بابا وإن باب العباده الصّیام؛ (2) برای هر چیزی دری است و در عبادت روزه است.»

اگر انسان بخواهد سرمایه کسب کند باید دنبال کاسبی برود و تجارت نماید. کسب و کار و تجارت هم راه دارد. اگر بخواهد عالم شود باید با جدیت درس بخواند و اگر در صدد رسیدن به مقام و منزلتی است باید با اهل آن مقامات در ارتباط باشد و از آنان راه و روش کار را بیاموزد تا به هدف خود برسد. اما اگر انسان بخواهد به عبادت و بندگی خدا برسد که مهم ترین مرحله کمال انسان در آن است بندگی خداست. بندگی کامل خدا از پیامبری و امامت بالاتر است. اول بندگی و بعد پیامبری و امامت است.

در تشهد می خوانیم: «وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ»، «عَبْدُهُ» اول بنده بعد «رَسُولُهُ.» خدای متعال می توانست بفرماید: واشهد ان محمداً رسوله عبده؛ نه اول بندگی و بعد پیامبری.