بر کرانه نور صفحه 136

«الْمُؤْمِنُ لَا یَحْتَشِمُ»، مردم برای مؤمن به تکلف نمی افتند. اگر مؤمنی به منزل شما بیاید، احساس می کنید مانند خودتان است و شما را به زحمت نمی اندازد. از نشانه های مومن این است که هر جا برود مردم را به تکلف و زحمت نمی اندازد، «الْمُؤْمِنُ لَا یَحْتَشِمُ.» گاهی وقتی افرادی به جایی می روند مردم به تکلف می افتند، و این نشان از آن دارد که یکی از علائم مؤمن در آن ها کم است. در روایت دیگری آمده است:

«الْکَرِیمُ عِنْدَ اللَّهِ مَحْبُورٌ مُثَابٌ وَعِنْدَ النَّاسِ مَحْبُوبٌ مُهَابٌ؛ (1) شخص کریم و بزرگوار، نزد خداوند، خرّم و با پاداش است و نزد مردم، محبوب و باشکوه.»

«محبوب مهاب»، انسان کریم و مؤمن را هم مردم دوست می دارند و هم از او حساب می برند. انسان از بعضی افراد حساب می برد، ولی آن ها را دوست ندارد. عموماً مردم انسان هایی را که از آن ها حساب برده می شود، دوست ندارند و از آنان دوری می کنند. گاهی از شخصی حساب برده می شود تا از شر او در امان بمانند. اما مؤمن این گونه نیست، چرا که ویژه گی مومن به گونه ای است که هم مردم او را دوست دارند و هم از او حساب می برند. مومن سخن بیهوده نمی گوید و با مردم طوری برخورد نمی کند که آن ها را سبک انگارد و آنان نیز بر او جرات یافته او را ناچیز شمارند. مؤمن حرفی نمی زند تا مومن دیگری را نزد مردم تباه سازد، «محبوب مهاب.»

رسول خدا صلی الله علیه و آله در روایت فرمودند: در روز قیامت یکی از کسانی که جزء بدترین مردم است، افرادی هستند که مردم از آن ها می ترسند و آنان را اکرام می کنند تا از شرشان در امان باشند.

بدترین مردم

از رسول خدا صلی الله علیه و آله حدیث است که فرمودند: