بر کرانه نور صفحه 147

افراد هم در دنیا و هم در آخرت گرفتاری بسیار دارند. یک روایت تکان دهنده ای است که ان شاء الله موعظه ای برای من و شما و دیگران باشد. در روایت است دو نفر حتماً به جهنم می روند هر چند آدم خوبی باشند: یکی بد اخلاق و دیگری بخیل است. بداخلاق بی جهت و بخیل از اهل جهنم هستند، زیرا آن ها در دنیا برای خود و اطرافیانشان جهنم درست کردند. آدم بد اخلاق زندگی را برای خود و دیگران تلخ می کند و در واقع جهنم درست می کند. آدم بخیل نیز چنین است. کسی که در دنیا با دیگران با بداخلاقی و بی صبری تعامل می کند و تحمل ندارد، جهنمی به راه می اندازد، در نتیجه خود او در آخرت به جهنم می رود. آخرت نتیجه اعمال انسان در دنیا است. (1) انسان باید تحمل خود را بالا ببرد تا بتواند دیگران را تحمل کند و از همه مهم تر این که دارای گذشت باشد و از بدی های دیگران به راحتی بگذرد. گاهی دیده می شود مرد با همسر، برادر، فرزندان و یا دوستانش مشکل دارد و علت آن این است که ریزبین شده و بر همه چیز اشکال می گیرد. چرا انسان باید چنین رفتار ناپسندی داشته باشد که زندگی را بر خود و دیگران تلخ کند؟ باید از خطاهای دیگران درگذشت.

تغافل

در بعضی روایات آمده است که تغافل دو ثلث زندگی است. (2) تغافل چیست؟ تغافل یعنی دیدن بدی ها و به روی خود نیاوردن. تغافل از گذشت مهم تر است، زیرا در گذشت طرف می داند که شما از خطای او خبر دارید و بعد از او در می گذری. اما در تغافل طرف فکر می کند شما مطلع نیستید و این خصلت بسیار با ارزش و سودمند است. لذا در روایت فرمود دو ثلث زندگی است.

ابو تمام شاعری بزرگ از بزرگان شعرای عرب است که سعدی و حافظ در