بر کرانه نور صفحه 175

مجلس یازدهم: بهترین انسان ها

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

«الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ وَصَلَّی اللَّهُ عَلَی سَیِّدِنا وَنَبِیِّنَا أَبِی الْقَاسِمِ مُحَمَّد صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَعَلَی آلِهِ وَأهلِ بَیتِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْمَعْصُومِینَ، واللعنه الدائمه علی أعدائهم أجمعین»

موضوع بحث ما در باره بهترین انسان ها است. یکی از بهترین انسان ها، انسانی است که نفعش به دیگران می رسد. در روایت آمده است:

«إِنَّ لِلَّهِ تَعَالَی عِبَاداً خَلَقَهُمْ لِحَوَائِجِ النَّاسِ آلَی عَلَی نَفْسِهِ [أَنْ] لَا یُعَذِّبَهُمْ بِالنَّارِ وَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ وُضِعَتْ لَهُمْ مَنَابِرُ مِنْ نُورٍ یُحَدِّثُونَ اللَّهَ وَالنَّاسُ فِی الْحِسَاب.» (1)

خداوند متعال بندگانی دارد که آن ها را برای قضای حوائج مردم آفریده است. آنان را به آتش جهنم عذاب نمی کند و در روز قیامت منابری از نور برای آنان قرار می دهد. از امام حسین علیه السلام روایت بسیار زیبایی نقل شده است که فرمودند: یکی از نِعَمِ الهی بر بنده آن است که او را مورد مراجعه مردم در برآوردن حوائج قرار بدهد. (2) انسانی که محل مراجعه مردم در قضاء حوائج آن ها می باشد در واقع این نعمت و لطف الهی بر اوست. در ادامه فرمود: اگر این شخص مانع شود خدا بندگان بسیار دارد و این نعمت را از او می گیرد و به دیگری می دهد، و شخص