بر کرانه نور صفحه 201

دارند ولی از زندگی لذتی نمی برند. این افراد دائما در فکر جمع آوری و افزایش مال خود هستند بدون این که حقوق الهی را از مال خود ادا کنند و هر چه بر اموال آنان افزوده شود، خیری به دیگران نمی رسانند. هر چند آنان سرمایه دار هستند ولی زندگی تلخی دارند.

امام کاظم علیه السلام می فرمایند: اگر بخواهید در عین تهیدستی بی نیاز باشید: «مَنْ أَرَادَ الْغِنَی بِلَا مَالٍ وَرَاحَهَ الْقَلْبِ مِنَ الْحَسَد.» و اگر بخواهید درونتان از حسد خالی باشد؛ می دانید حسد یکی از صفات بسیار بد است که خود بحث جداگانه می طلبد. اما اجمالا این که حسد در واقع نوعی اعتراض به خدای متعال است. می گوید: خدایا چرا به او عطا کردی و مرا محروم ساختی؟! حسد ایمان را می خورد و از بین می برد همان طور که آتش هیزم را نابود می کند. (1) مومن باید بداند خدایی که به دیگری عطا فرموده می تواند به دیگر بندگانش نیز عطا فرماید، بنابراین انسان باید دعا کند و از خدا بخواهد تا رزق خود را بر او افزون نماید.

حضرت فرمودند: «مَنْ أَرَادَ الْغِنَی بِلَا مَالٍ وَرَاحَهَ الْقَلْبِ مِنَ الْحَسَدِ وَالسَّلَامَهَ فِی الدِّینِ»، اما «وَ السَّلَامَهَ فِی الدِّینِ»، سلامت در دین که سعادت ابدی هر انسانی در گرو آن است؛ حضرت می فرمایند می خواهی در عین تهیدستی بی نیاز باشی و قلبت از حسد خالی باشد و در آخرین لحظه ای که از دنیا می روی دینت سالم باشد، البته مساله لحظه آخر حیات و سلامت در دین امری است که تمام بزرگان ما از آن لحظه هراس و وحشت داشتند که مبادا در آن لحظه آخر عاقبت به خیر نشوند، زیرا یک هزارم ثانیه است و اگر آن لحظه را با عافیت سپری نکنند، میلیاردها سال در تباهی که نه، بلکه زمان در آن معنا ندارد. اگر انسان عاقبت به خیر از دنیا رفت میلیاردها سال در خوشی و خرمی بودن بیان واقع نیست، چرا که زمان پس از مرگ معنا ندارد، و اگر والعیاذ بالله عاقبت به شر از دنیا رفت هلاکت