بر کرانه نور صفحه 223

می توانی بردار.

حکایت ابو راجح حلّی

یکی از دوستان امیرالمؤمنین علیه السلام ابو راجح حمامی است. علامه مجلسی رحمه الله در باره او می نویسد:

«سید علی بن عبد الحمید نیلی در کتاب «السلطان المفرّج عن اهل الایمان» در ذکر کسانی که حضرت امام زمان را دیده اند می نویسد: و از جمله حکایتی است که مشهور است، و در همه جا شایع گردیده و خبر آن بهمه جا رسیده است، و مردم این زمان بالعیان دیده اند، و آن حکایت ابو راجح حمامی در حله است.

حکایت را جماعتی از دانشمندان سرشناس و افاضل با صدق و صفا، نقل کرده اند؛ که از جمله شیخ زاهد عابد، محقق شمس الدین محمد بن قارون سلمه اللَّه تعالی است.

وی نقل می کرد که: روزی به حاکم حله که شخصی بنام «مرجان صغیر» بود گزارش دادند که این ابو راجح خلفا را سب می کند. حاکم هم ابو راجح را احضار نمود و دستور داد او را چندان زدند که تمام بدنش مجروح گشت و بی حال به زمین افتاد و دندان های ثنایایش ریخت.

به دستور حاکم زبان او را درآوردند و سوزن آهنی در آن فرو بردند و بینیش را پاره کردند و ریسمانی که از موی زبر تابیده شده بود در سوراخ آن برد و ریسمان دیگری به آن بست و به دست غلامان خود داد که در کوچه و بازار کوفه بگردانند، وقتی او را می گردانیدند، از هر طرف مردم هجوم آورده و او را می زدند بطوری که افتاد روی زمین و مرگ را جلو روی خود دید.

چون خبر به حاکم دادند، دستور داد او را به قتل رسانند. مردمی که اطراف او بودند گفتند: او پیر مرد سالخورده ای است و آنچه باید ببیند، دید و فعلا مرده ای بیش نیست، او را به همین حال بگذارید تا خود بمیرد و خون او را