بر کرانه نور صفحه 244

مامت ای منتقم ثارالله

همچنان ماه شب آخر ماه

چهره پنهان کند از دیده ی شاه

تا به رویش نکند شاه نگاه

چه کسی دیده که با حال پریش

رو بگیرد زنی از شوهر خویش

با خدا گفت که ای دادگرم

من که محروم ز ارث پدرم

من که دل خسته ز داغ پسرم

من که آزرده ز دیوار و درم

حق ندارم که کنم ناله ز جان

حال لطفی کن و مرگم برسان

خیز با نغمه ی مادر مادر

روی کن در حرم پیغمبر

از دل خاک تن آن دو نفر

بدر آرو بگو با دیده ی تر

که شما از چه بهم پیوستید

پهلوی مادر من بشکستید

***

آرزوی دیدار

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی

چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی

به کسی جمال خود را ننموده ای و ببینم

همه جا به هر زبانی ز تو هست گفتگویی

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جویی

چه شود که از ترحم دمی ای سحاب رحمت

من خشک لب هم آخر ز تو تر کنم گلویی

***

یا اباصالح ادرکنی

اباصالح دلم سامان ندارد

مگر هجران تو پایان ندارد