کتابخانه بالقرآن

بر کرانه نور صفحه 256

صفحه 256

تشیع، مدیون امام حسین علیه السلام است. اگر امام حسین علیه السلام نبود هیچ اثری از دین خدا و شیعه نبود. تمام وجود و هستی مدیون آن حضرت است. تمام انبیاء علیهم السلام برای امام حسین علیه السلام سوگواری کردند. در دو روایت دیدم که پیامبری پیش خدا عزیزتر شد که برای امام حسین علیه السلام خوب گریه و عزاداری کرد.

حضرت ابراهیم علیه السلام و کربلا

حضرت ابراهیم علیه السلام از کربلا عبور کرد. شهر بابل که حله امروزی است در چهل کیلومتری کربلا واقع شده است. آن جا محل حضرت ابراهیم علیه السلام است. حضرت ابراهیم علیه السلام به زمین کربلا می گذشت در حالی که سوار بر اسب بود. پس اسب او لغزید و ابراهیم بیفتاد و سرش بشکست و خون آن جاری شد. در آن حال استغفار کرد و گفت: خدای من! از من چه حادثه ای سر زده که این نوع مبتلا شدم. جبرئیل نازل شد به سوی او و گفت: ای ابراهیم! از تو گناهی سر نزده، و لکن در این جا کشته می شود سبط خاتم انبیاء و فرزند خاتم اوصیاء. پس جاری شد خون تو موافق با خون او. سپس جبرئیل برای حضرت ابراهیم علیه السلام روضه خوانی می کند و آن حضرت گریه می کند. (1)

حضرت موسی علیه السلام و کربلا

در روایت آمده است که حضرت موسی علیه السلام با یوشع بن نون در بیابان مشغول گردش بود. وقتی که به زمین کربلا رسید، کفشش پاره شد و خاری در

1- . بحار الأنوار، ج44، ص243: «وَ رُوِیَ أَنَّ إِبْرَاهِیمَ علیه السلام مَرَّ فِی أَرْضِ کَرْبَلَاءَ وَهُوَ رَاکِبٌ فَرَساً فَعَثَرَتْ بِهِ وَسَقَطَ إِبْرَاهِیمُ وَشُجَّ رَأْسُهُ وَسَالَ دَمُهُ فَأَخَذَ فِی الِاسْتِغْفَارِ وَقَالَ إِلَهِی أَیُّ شَیْءٍ حَدَثَ مِنِّی فَنَزَلَ إِلَیْهِ جَبْرَئِیلُ وَقَالَ یَا إِبْرَاهِیمُ مَا حَدَثَ مِنْکَ ذَنْبٌ وَلَکِنْ هُنَا یُقْتَلُ سِبْطُ خَاتَمِ الْأَنْبِیَاءِ وَابْنُ خَاتَمِ الْأَوْصِیَاءِ فَسَالَ دَمُکَ مُوَافَقَهً لِدَمِهِ قَالَ یَا جَبْرَئِیلُ وَمَنْ یَکُونُ قَاتِلُهُ قَالَ لَعِینُ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرَضِینَ وَالْقَلَمُ جَرَی عَلَی اللَّوْحِ بِلَعْنِهِ بِغَیْرِ إِذْنِ رَبِّهِ فَأَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَی الْقَلَمِ أَنَّکَ اسْتَحْقَقْتَ الثَّنَاءَ بِهَذَا اللَّعْنِ فَرَفَعَ إِبْرَاهِیمُ علیه السلام یَدَیْهِ وَلَعَنَ یَزِیدَ لَعْناً کَثِیراً وَأَمَّنَ فَرَسُهُ بِلِسَانٍ فَصِیحٍ فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ لِفَرَسِهِ أَیَّ شَیْءٍ عَرَفْتَ حَتَّی تُؤَمِّنُ عَلَی دُعَائِی فَقَالَ یَا إِبْرَاهِیمُ أَنَا أَفْتَخِرُ بِرُکُوبِکَ عَلَیَّ فَلَمَّا عَثَرْتُ وَسَقَطْتَ عَنْ ظَهْرِی عَظُمَتْ خَجْلَتِی وَکَانَ سَبَبُ ذَلِکَ مِنْ یَزِیدَ لَعَنَهُ اللَّهُ تَعَالَی».