بر کرانه نور صفحه 272

ما را را مجروج کرد.»

شهادت امام حسین علیه السلام چشم های ما را زخم کرد. چشمان مبارک امام رضا علیه السلام - که عالم هستی فدای یک مژه آن - در مصیبت سید الشهداء علیه السلام زخم شد. سپس آن حضرت در ادامه سوگنامه در مصائب جد غریب خود می فرماید: «وَ أَسْبَلَ دُمُوعَنَا؛ اشک های ما را سرازیر کرد.» اشک هایی که قطع نمی شود و ادامه دارد. «إِنَّ یَوْمَ الْحُسَیْنِ أَقْرَحَ جُفُونَنَا وَ أَسْبَلَ دُمُوعَنَا.»

اسارت عزیزان اهل بیت علیهم السلام

در ادامه مطلبی می فرمایند که جای تامل بسیار دارد: «وَ أَذَلَّ عَزِیزَنَا؛ عزیزان ما را ذلیل کرد.» مگر حضرت زینب علیها السلام عزیز اهل بیت علیهم السلام نبود؟ زمانی که آن بانو قصد داشت از خانه بیرون برود، برادران آن حضرت مانند یک حلقه دور او را می گرفتند و از منظر نامحرمان او را حفظ می کردند، ولی بعد از مدتی کار به آن جا کشید که در اسارت و محاصره سربازان دشمن وارد قصر عبیدالله زیاد ملعون شد و با آستین صورت خود را پوشاند. حضرت ابا الفضل علیه السلام وقتی کنار شط فرات بر زمین افتاد از این که نتوانست آبی به خیمه ها برساند بسیار خجالت کشید. «وَ أَذَلَّ عَزِیزَنَا؛ عزیزان ما را ذلیل کرد.»

گریه بر حسین علیه السلام

امام رضا علیه السلام واقعه عاشورا را احیا کرد. «یَا ابْنَ شَبِیبٍ إِنْ کُنْتَ بَاکِیاً لِشَیْءٍ فَابْکِ لِلْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ علیه السلام ؛ ای فرزند شبیب، اگر خواستی بر چیزی گریه کنی پس برای حسین بن علی بن ابیطالب گریه کن.» فرمود: ابن شبیب، اگر خواستی بر چیزی گریه کنی؛ یعنی کسی که عزیزی از دست داده، فرزند، پدر یا مادر خود را از دست داده، یا مشکل سختی برای او پیش آمد کرده، دلش گرفته و می خواهد گریه کند، و خلاصه هرگاه برای چیزی خواست گریه کند، حضرت نفرمود ابن شبیب برای جدم گریه کنید، بلکه فرمود: ابن شبیب، اگر برای چیزی