بر کرانه نور صفحه 277

وَاَصْحابِ الْحُسَیْنِ الَّذینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ؛ (1) خدای من، شفاعت حسین علیه السلام را در روز ورود نصیبم بدار و گام های حقیقی ام را همراه با امام حسین علیه السلام و یارانِ او که خونشان را فدای حسین علیه السلام کردند، در نزد خود ثابت و محکم بدار.»

حال اگر امام رضا علیه السلام به دیدن کسی بیاید دیگر چه کسی جرأت می کند از او بپرسد تو که هستی؟ همین که بگوید من امام رضا هستم کار دست می شود.

بازدید به تعداد زیارت

مرحوم آشیخ مرتضی حائری رحمه الله فرزند مرحوم آشیخ عبدالکریم حائری رحمه الله صاحب مؤسس حوزه علمیه قم از علمای بزرگ شیعه بود. خود آشیخ مرتضی هم عالمی بزرگ بود. ایشان علاقه زیادی به امام رضا علیه السلام داشت و تا یک فرصتی پیش می آمد سوار اتوبوس می شد و از قم به مشهد برای زیارت می رفت. یک روز زیارت می آمد و برمی گشت. نقل کردند وقتی از دنیا رفت مرحوم آیت الله مرعشی نجفی رحمه الله ایشان را در خواب دید و از او پرسید آشیخ مرتضی چه خبر؟ مرحوم آشیخ مرتضی حائری گفته بود: ... خلاصه ما که از دنیا رفتیم تا دو رو بر ما بچه ها و بستگان بودند و هیاهو و سر و صدا برپا بود خیلی سخت نگذشت، اما همین که مرا وارد قبر کردند بسیار لحظه وحشتناکی بود.

امام حسن مجتبی علیه السلام در وقت شهادت گریان بودند و وقتی علت را از آن حضرت جویا شدند فرمودند به جهت دو خصلت اشک می ریزم: 1. «فقد الأحبه؛ از دست دادن دوستان» 2. «هول المطلع؛ وحشت بعد از مرگ.» (2)