بر کرانه نور صفحه 322

پیامبر صلی الله علیه و آله نداشت و ضرری هم از آن حضرت دفع نکرد. اما با این کار خود با پیامبر صلی الله علیه و آله مواسات کرد. این را همدردی و مواسات می گویند.

مواسات حضرت زینب علیها السلام

حضرت زینب علیها السلام وقتی سر مقدس برادر را بالای نیزه دید کلمه ای فرمود که متأسفانه برخی آقایان منبری ها به آن توجه ندارند و یا شاید معنای عربی را متوجه نیستند. حضرت زینب علیها السلام نگاهی به سر برادر کرد و عرض کرد: برادر تو داغ جوان دیدی من هم دیدم، تو فلان مصیبت را دیدی من هم دیدم، اما سزاوار نیست سر تو بالای نیزه باشد و سر خواهرت زینب سالم باشد! این سزاوار نیست. آن کلمه عربی این است: «فَنَطَحَتْ جَبِینَهَا بِمُقَدَّمِ الْمَحْمِلِ حَتَّی...» (1) کلمه حتی به زبان عربی دلالت بر تکرار می کند. یعنی با یکی دو بار زدن نشکست، بلکه آن قدر سرش را به چوبه محمل زد تا سر شکست. «فَنَطَحَتْ جَبِینَهَا بِمُقَدَّمِ

1- بحار الأنوار، ج45، ص115: ثُمَّ إِنَّ أُمَّ کُلْثُومٍ أَطْلَعَتْ رَأْسَهَا مِنَ الْمَحْمِلِ وَقَالَتْ لَهُمْ صَهْ یَا أَهْلَ الْکُوفَهِ تَقْتُلُنَا رِجَالُکُمْ وَتَبْکِینَا نِسَاؤُکُمْ فَالْحَاکِمُ بَیْنَنَا وَبَیْنَکُمُ اللَّهُ یَوْمَ فَصْلِ الْقَضَاءِ فَبَیْنَمَا هِیَ تُخَاطِبُهُنَّ إِذَا بِضَجَّهٍ قَدِ ارْتَفَعَتْ فَإِذَا هُمْ أَتَوْا بِالرُّءُوسِ یَقْدُمُهُمْ رَأْسُ الْحُسَیْنِ علیه السلام وَهُوَ رَأْسٌ زُهْرِیٌّ قَمَرِیٌّ أَشْبَهُ الْخَلْقِ بِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وَلِحْیَتُهُ کَسَوَادِ السَّبَجِ قَدِ انْتَصَلَ مِنْهَا الْخِضَابُ وَوَجْهُهُ دَارَهُ قَمَرٍ طَالِعٍ وَالرُّمْحُ تَلْعَبُ بِهَا یَمِیناً وَشِمَالًا فَالْتَفَتَتْ زَیْنَبُ فَرَأَتْ رَأْسَ أَخِیهَا فَنَطَحَتْ جَبِینَهَا بِمُقَدَّمِ الْمَحْمِلِ حَتَّی رَأَیْنَا الدَّمَ یَخْرُجُ مِنْ تَحْتِ قِنَاعِهَا وَأَوْمَأَتْ إِلَیْهِ بخرقه [بِحُرْقَهٍ] وَجَعَلْتْ تَقُولُ -: یَا هِلَالًا لَمَّا اسْتَتَمَّ کَمَالًا غَالَهُ خَسْفُهُ فَأَبْدَا غُرُوبَا مَا تَوَهَّمْتُ یَا شَقِیقَ فُؤَادِی کَانَ هَذَا مُقَدَّراً مَکْتُوبَا یَا أَخِی فَاطِمَ الصَّغِیرَهَ کَلِّمْهَا فَقَدْ کَادَ قَلَبُهَا أَنْ یَذُوبَا یَا أَخِی قَلْبُکَ الشَّفِیقُ عَلَیْنَا مَا لَهُ قَدْ قَسَی وَصَارَ صَلِیبَا یَا أَخِی لَوْ تَرَی عَلِیّاً لَدَی الْأَسْرِ مَعَ الْیُتْمِ لَا یُطِیقُ وُجُوبَا کُلَّمَا أَوْجَعُوهُ بِالضَّرْبِ نَادَاکَ بِذُلٍّ یَغِیضُ دَمْعاً سَکُوبَا یَا أَخِی ضُمَّهُ إِلَیْکَ وَقَرِّبْهُ وَ سَکِّنْ فُؤَادَهُ الْمَرْعُوبَا مَا أَذَلَّ الْیَتِیمَ حِینَ یُنَادِی بِأَبِیهِ وَلَا یَرَاهُ مُجِیبَا