بر کرانه نور صفحه 34

گناهان را قرار داده است و آن راه توبه می باشد. گناه به این صورت که برای امت پیامبر صلی الله علیه و آله می باشد برای امم سابقه نبوده است چرا که خداوند متعال نسبت به امت های گذشته به سبب گناه، عذاب های سختی بر آن ها نازل کرده است.

قرآن کریم در این باره می فرماید:

{وَ قَوْمَ نُوحٍ لَمَّا کَذَّبُوا الرُّسُلَ أَغْرَقْناهُمْ وَجَعَلْناهُمْ لِلنَّاسِ آیَهً وَأَعْتَدْنا لِلظَّالِمینَ عَذاباً أَلیما}؛ (1) و قوم نوح را آنگاه که پیامبران [خدا] را تکذیب کردند غرقشان ساختیم، و آنان را برای [همه] مردم عبرتی گردانیدیم و برای ستمکاران عذابی پردرد آماده کرده ایم.

{وَکَمْ أَهْلَکْنا مِنَ الْقُرُونِ مِنْ بَعْدِ نُوحٍ وَکَفی بِرَبِّکَ بِذُنُوبِ عِبادِهِ خَبیراً بَصیرا}؛ (2) و چه بسیار نسل ها را که ما پس از نوح به هلاکت رساندیم، و پروردگار تو به گناهان بندگانش بس آگاه و بیناست.

دو امتیاز خاص امت پیامبر صلی الله علیه و آله

اما خداوند متعال نسبت به امت پیامبر صلی الله علیه و آله امتیاز خاصی قائل شده است که عبارت است از:

اولاً، خداوند متعال خود وجود پیامبر صلی الله علیه و آله را در میان این امت مانع نزول عذاب قرار داده است.

قرآن کریم در این باره می فرماید:

{وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فیهِمْ}؛ (3)و[لی] تا تو در میان آنان هستی، خدا بر آن نیست که ایشان را عذاب کند، و تا آنان طلب آمرزش می کنند، خدا عذاب کننده ایشان نخواهد بود.

وثانیاً، استغفار را مانع نزول عذاب الهی معرفی فرموده است:

1- . سوره فرقان، آیه 37.
2- . سوره اسراء، آیه 17.
3- . سوره انفال، آیه 33.