بر کرانه نور صفحه 387

مجلس بیست و هفتم: ماه مبارک رمضان ماه دعا (2)

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

«الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ وَصَلَّی اللَّهُ عَلَی سَیِّدِنا وَنَبِیِّنَا أَبِی الْقَاسِمِ مُحَمَّد صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَعَلَی آلِهِ وَأهلِ بَیتِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْمَعْصُومِینَ، واللعنه الدائمه علی أعدائهم أجمعین»

بحث ما درباره دعا بود. شاید تنها عبادتی که می تواند انسان را به خدا ارتباط دهد در حالی که حضور قلب دارد، عبادت دعاست؛ زیرا دعا ابزار نیاز و تقاضای حاجت است. اوامری که در قرآن آمده است یا اوامر ارشادی است و یا مولوی، از جمله این که در باب دعا می فرماید:

{ادْعُونی أَسْتَجِبْ لَکُمْ}؛ (1) مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم.

وابستگی انسان به دعا

در این آیه شریفه امر به دعا می فرماید. برخی بزرگان می فرمایند: اگر این اوامر نبود باز هم انسان نیاز به دعا داشت، چرا که نیاز به دعا یک نیاز ذاتی است و خدا انسان را نیازمند و محتاج آفریده است. هیچ انسانی در این دنیا نیست که احساس کند بی نیاز است. همه ما هر لحظه در خطر هستیم. جان، مال، فکر و اندیشه، عقیده و دین، فرزندان و... همه در معرض خطر است. ممکن است