بر کرانه نور صفحه 39

2. زوال نعمت

گناه انسان را از نعمت ها و رحمت های الهی محروم می سازد. امام صادق علیه السلام می فرماید پدرم فرمود:

«إِنَّ اللَّهَ قَضَی قَضَاءً حَتْماً أَلَّا یُنْعِمَ عَلَی الْعَبْدِ بِنِعْمَهٍ فَیَسْلُبَهَا إِیَّاهُ حَتَّی یُحْدِثَ الْعَبْدُ ذَنْباً یَسْتَحِقُّ بِذَلِکَ النَّقِمَهَ؛ (1) خدا حکم قاطع و حتمی فرموده که نعمتی را که به بنده ئی مرحمت فرموده: از او باز نگیرد، مگر زمانی که بنده گناهی مرتکب شود که بسبب آن مستحق کیفر گردد.»

3. سلب خشوع

گناه خشوع را از قلب می گیرد و انسان را قسی القلب می کند. در روایت آمده است ملامت و غضب خدا بر بنده قساوت قلب است. مردی به امیرالمؤمنین علیه السلام عرض کرد:

«إِنِّی قَدْ حُرِمْتُ الصَّلَاهَ بِاللَّیْلِ، فَقَالَ لَهُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام : أَنْتَ رَجُلٌ قَدْ قَیَّدَتْکَ ذُنُوبُکَ؛ (2) ای امیر مؤمنان! از نماز شب، محروم می شوم (چه کنم؟) حضرت فرمودند: تو مردی هستی که گناهانت تو را به زنجیر کشانده اند.»

و در حدیث قدسی است:

«... إِنَّ أَدْنَی مَا أَنَا صَانِعٌ بِهِمْ أَنْ أَنْزِعَ حَلَاوَهَ مُنَاجَاتِی عَنْ قُلُوبِهِمْ؛ (3) خدای متعال به داود چنین وحی کرد: به بندگان من بگو که میان من و خودشان عالمی را قرار ندهند که دلباخته و فریب خورده دنیا است، زیرا که چنین عالمی آنان را از یاد من و از راه دوستی من و مناجات کردن با من دور می سازد؛ این گونه عالمان راهزنان بندگان منند، و کمترین کاری که با ایشان می کنم آن است که شیرینی محبت و مناجات با خودم را از دل های ایشان دور می کنم.»

1- . الکافی، ج2، ص273.
2- . التوحید (للصدوق)، ص97.
3- . الکافی، ج1، ص46.