بر کرانه نور صفحه 391

خدای متعال عالم به تمام امور است و همه چیز را می داند و از خود ما و هر کس دیگری به مصلحت ما آگاه تر است و از آینده ما نیز خبر دارد. خدای متعال با انسان دشمنی ندارد و از پدر و مادر بر انسان مهربان تر است و این لطف و رافت او یک واقعیت است و اگر چنین نبود در مقابل این همه معصیت ها و مخالفت هایی که با دستورات الهی می کنیم ما را دچار عقوبت سخت می کرد. اگر یک دهم این تخلفات از اوامر الهی را انسان در مقابل پدر و مادر و یا عزیزترین عزیزان خود انجام دهد از چشم او می افتد، اما خدای رئووف با تمام معاصی و گناهان بشر باز لطف و رحمت خود را از او دریغ نمی کند.

در دعای ماه رجب می خوانیم:

«یا مَنْ یُعْطی مَنْ سَئَلَهُ، یا مَنْ یُعْطی مَنْ لَمْ یَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ؛ (1) ای خدائی که عطا می فرمائی به کسی که از تو سؤال می کند، ای خدائی که عطا می فرمائی به کسی که از تو درخواست نکرده و تو را نمی شناسند.»

چرا خدای متعال این قدر عطا می فرماید؟ زیرا عطوفت و مهربانی او از پدر و مادر هم بیشتر است و قابل وصف نیست، «تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَهً.» بندگان خود را