بر کرانه نور صفحه 395

غرق گنه

غرق گنه ناامید مشو زدرگاه ما

که عفو کردن بود در همه دم کار ما

توبه شکستی بیا هرآنچه هستی بیا

امیدواری بجوی زنام غفّار ما

بنده شرمنده تو، خالق بخشنده من

بیا بهشتت دهم مرو تو در نار ما

در دل شب خیز و ریز قطره اشکی ز چشم

که دوست دارم کند گریه گنهکار ما

خواهم اگر بگذرم ز جمله عاصیان

کیست که چون و چرا، کند زکردار ما

طواف کعبه

خوشا به نیمه شبی با خدا صفا کردن

زبان حال گشودن زدل دعا کردن

تمام لذّت عالم نمی رسد قدرش

به یک دقیقه مناجات، با خدا کردن

به صد هزار قبولی عمره می ارزد

به دهر یک گره از کار خلق وا کردن

به ادّعا نتوان برد بهره ای فردا

که بهره از عمل آید نه ادّعا کردن

در این سرای دو در، از دری درآ ای دوست

که حاجتی بتوان از کسی روا کردن