بر کرانه نور صفحه 61

تمام مشکلاتش حل می شود.

در توسل به امیرالمؤمنین علیه السلام

«یَا أَبَا الْحَسَنِ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ یَا عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ یَا حُجَّهَ اللَّهِ عَلَی خَلْقِهِ یَا سَیِّدَنَا وَمَوْلَانَا إِنَّا تَوَجَّهْنَا وَاسْتَشْفَعْنَا وَتَوَسَّلْنَا بِکَ إِلَی اللَّهِ وَقَدَّمْنَاکَ بَیْنَ یَدَیْ حَاجَاتِنَا یَا وَجِیهاً عِنْدَ اللَّهِ اشْفَعْ لَنَا عِنْدَ اللَّهِ؛ (1) ای ابا الحسن ای امیر المؤمنین ای علی بن ابیطالب، ای حجّت خدا بر بندگان، ای آقا و مولای ما، به تو روی آوردیم و تو را واسطه قرار دادیم و به سوی خدا به تو توسّل جستیم و تو را پیش روی حاجاتمان نهادیم، ای آبرومند نزد خدا، برای ما نزد خدا شفاعت کن.»

مرحوم محدث قمی رحمه الله می نویسد:

«مشهور میان علمای شیعه آن است که در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان سنه چهلم از هجرت در وقت طلوع صبح حضرت سیّد اوصیاء علی مرتضی علیه السلام از دست شقی ترین امّت ابن ملجم مرادی لعین، ضربت خورد و چون ثُلثی از شب بیست و یکم آن ماه گذشت روح مقدّسش به ریاض جِنان پرواز کرد و مدّت عمر شریفش شصت و سه سال بوده... .

و خلافت ظاهریّه آن حضرت قریب به پنج سال طول کشید و در اکثر آن مدّت با منافقان مشغول قتال و جدال بود و پیوسته بعد از حضرت رسول صلی الله علیه و آله مظلوم بود و اظهار مظلومیّت خویش می فرمود و از کثرت نافرمانی و نفاق مردم خویش دلتنگ بود و طلب مرگ از خدا می نمود وکَرّهً بَعْد کَرّهٍ از شهادت خود به دست ابن ملجم خبر