تقیه وحفظ نیروها صفحه 39

نقل کرده است که: ما به صورت عده ای لبخند می زنیم در حالی که دل های ما ایشان را لعنت می کند».(1)

7. ابن حجر (متوفی 852)، در «فتح الباری» می نویسد: «...واما کسی که از سر اکراه کلمه کفر را بر زبان جاری کند، در حالی که در قلبش ایمان دارد، برای اینکه با این کار از دست دشمن رهایی یابد، گناهی بر او نیست... و در تفسیر آیه آل عمران گفتیم که مومن نباید کافر را ولیّ خود بگیرد، نه در باطن و نه در ظاهر، مگر بخاطر تقیه کردن در ظاهر که در این هنگام جایز است در ظاهر با او دوستی کند و در باطن دشمن او باشد».(2)

8. جلال الدین سیوطی (متوفی 911)، در «جامع الأحادیث» می نویسد: «قَالَ النَّبِیُّ: لاَ دِینَ لِمَنْ لاَ تَقِیَّهَ لَهُ؛ رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود : کسی که تقیه ندارد، دین ندارد».(3)

9. آلوسی (متوفی 1270)، در تفسیر خود می نویسد: « مذهب اهل سنت این است که تقیه - که همان محافظت از جان و آبرو

1- . تفسیر القرآن العظیم، ج 1، ص :358 «...کما قال البخاری عن أبی الدرداء أنه قال: إنالنکشر فی وجوه أقوام و قلوبنا تلعنهم».
2- . فتح الباری، ج 12، ص 314 : «و معنی الآیه لا یتخذ المومن الکافر ولیا فی الباطنولافی الظاهر إلا للتقیه فی الظاهر، فیجوز أن یوالیه إذا خافه و یعادیه باطناً».
3- . جامع الاحادیث، ج 8، ص 281، ح 26050؛ کنز العمال، ج 3، ص 96 .