تقیه وحفظ نیروها صفحه 75

19. در «معانی الاخبار»(1) از سفیان بن سعید، روایت کرده که گفت: از ابا عبد الله جعفر بن محمد امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمود : برتو باد به تقیه! همانا تقیه سنّت ابراهیم خلیل علیه السلام است. تا جایی که فرمود: هرگاه رسول خدا صلی الله علیه و آله اراده سفر می نمود، با دیگران(2)

مدارا

می کرد و می فرمود: پروردگارم به من امر کرده که با مردم مدارا کنم؛ همان گونه که به برپا داشتن واجبات امر نموده است. خداوند رسول اکرم صلی الله علیه و آله را مودب به تقیه نمود وگفت: «...بدی را با نیکی دفع کن، ناگاه (خواهی دید) همان کس که میان تو و او دشمنی است، گویی دوستی گرم و صمیمی است. اما جز کسانی که دارای صبر و استقامت اند، به این مقام نمی رسند...».(3) ای سفیان، کسی که

در دین خدا تقیه را به کار گیرد، به بالاترین مراتب قرآن صعود کرده است. و عزت مومن در نگه داشتن زبانش می باشد، و هر که زبانش

1- . معانی الأخبار، ص 386.
2- . همان گونه که در متن روایت مشاهده می شود، عبارت روایت «داری بَعیرَه» می باشد کهمعنای آن این است که حضرت در سفر با شتر خود مدارا می کرد. ولی با توجه به ادامهروایت که علت این کار را حکم خدا به مدارای با مردم! اعلام می فرمایند، به احتمال قویعبارت صحیح «داری بِغَیره» بوده که در استنساخ ها تغییر کرده است؛ و ما مطابق این تعبیرترجمه کرده ایم.
3- . سوره فصلت(41)، آیات 34 و 35.