سیمای انسان در قرآن بر اساس تفسیر نور صفحه 77

علاوه بر تصریح خداوند به آفرینش هستی برای انسان، در آیات متعددی از قرآن

پس از ذکر موردی نعمت ها، بلافاصله تأکید می کند که اینها برای انسان آفریده شده است:

زمین و راه های آن

« الَّذِی جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْ ضَ مَهْدًا وَسَلَکَ لَکُمْ فِیهَا سُبُلًا وَأَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَ جْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِنْ نَبَاتٍ شَتَّیٰ». (طه/ 53)

خدایی که زمین را برای شما بستر آسایش قرار داد و راه هایی را در آن برای شما ایجاد کرد و از آسمان آبی فرستاد، پس به واسطه ی آن، انواع زوج های گوناگون گیاهان را (از خاک) بیرون آوردیم.

« وَمَا ذَرَ أَ لَکُمْ فِی الْأَرْ ضِ مُخْتَلِفًا أَلْوَانُهُ إِنَّ فِی ذَٰلِکَ لَآیَهً لِقَوْمٍ یَذَّکَّرُ ونَ ». (نحل/ 13) و (همچنین) آنچه را در زمین با رنگ های گوناگون برای شما پدید آورد. البتّه در این آفریده ها برای پندگیران عبرت و نشانه ای روشن است.

آسمان و رزق پاکیزه

« اللَّ-هُ الَّذِی جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْ ضَ قَرَ ارً ا وَالسَّمَاءَ بِنَاءً وَصَوَّرَ کُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَ کُمْ وَرَ زَقَکُمْ مِنَ الطَّیِّبَاتِ ذَٰلِکُمُ اللَّ-هُ رَ بُّکُمْ فَتَبَارَ کَ اللَّ-هُ رَ بُّ الْعَالَمِینَ ». (غافر/ 64)

خداوند کسی است که زمین را محل استقرار شما و آسمان را سر پناه قرار داد و شما را نقش­بندی کرد، پس صورت های شما را نیکو نمود و از پاکیزه ها به شما روزی داد، این است خدایی که پروردگار شماست، پس پر برکت و بلند مرتبه است خدایی که پروردگار جهانیان است.

شب و روز، ماه و خورشید و ستارگان

« وَسَخَّرَ لَکُمُ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومُ مُسَخَّرَ اتٌ بِأَمْرِ هِ إِنَّ فِی ذَٰلِکَ لَآیَاتٍ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ ». (نحل/ 12)