پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 115

الازدی(1)، معاویه بن عبد الکریم الضال و ابو الولید مولی قریش(2) از راویان وی به شمار می روند(3).

162 . بلال بن سعد بن تمیم الاشعری

162 . بلال بن سعد بن تمیم الاشعری

ابن حجر، بلال را با وصف الاشعری ذکر نموده؛ ولی ابن ابی حاتم او را با وصف السکونی الکندی مطرح نموده است. وی از حماد بن سلمه نقل کرده که وی «اشعری» است. ابن حجر، به «اشعری» بودن مطمئن بوده و «الکندی» را به «قیل» که بر عدم قبول دلالت دارد نسبت می دهد. کنیه وی ابو عمرو است؛ ولی «ابو زرعه دمشقی» نیز نامیده شده است(4).

وی از علما و عباد و زهّاد زمان خویش بود. منقول است: در شبانه روز، هزار رکعت نماز به پا می داشته. او را داستان سرایی که قصّه های نیکو نقل می نمود، دانسته اند. او در دمشق سکونت داشت و واعظ آن شهر بود. حافظ ابوزرعه دمشقی(5) می گوید :وی در شام، به سان حسن بصری(6) در عراق است(7). بلال بن سعد از تابعین بود و در زمان خلافت هشام (105 - 1250 ه . ق.) از دنیا رفت(8). ابن سعد، ابن حبّان، عجلی و عسقلانی توثیقش نموده، و از ابوزرعه منقول است که روایت مرفوعی از بلال نرسیده است؛ ولی ابن حجر گوید: از ابوالدرداء روایت می نماید و این در حالی

1- 1. الجرح و التعدیل، ج 9، ص 450، ش 2294.
2- 2. همان، ج 8، ص 402، ش 1843.
3- 3. همان، ج 2، ص 397، ش 1556 / تهذیب التهذیب، ج 1، ص 500.
4- 4. تهذیب التهذیب، ج 1، ص 503، ش 932/ الجرح و التعدیل، ج 2، ص 398، ش 1560.
5- 5. عبد الرحمن بن عمرو بن عبد الله ابوزرعه دمشقی( متوفا 231 ه . ق.) از علمای شام و محدث آن دیار بود. ابو حاتم، وی را صدوق خوانده و برخی مانند ابو داود، ابن صاعد، ابو العباس الاصم، صحاوی طبرانی از راویان وی محسوب می شوند. (تذکره الحفاظ، ج 2، ص 624، ش 651).
6- 6. ابوسعید حسن بن ابی حسن یسار (21 - 110 ه . ق.) از بزرگان تابعین و جامع علم و زهد و ورع دانسته شده است. وی از فصیحان عرب و داستان سرای وقت حج بود. حضرت سجاد علیه السلام وی را از این کار منع نمود. با کمال احترامی که ابن سعد برای او قائل است، لیکن وی را مدلس می داند و به مرسلاتش اعتماد ندارد. عثمان و مغیره بن شعبه، عمران بن حصین، سمره بن جندب، ابن عُمرو ابن عباس از شیوخ وی بودند و قتاده، ایوب، ابن عون، خالد الحذاء و حمید الطویل از راویان وی هستند. (تذکره الحفاظ، ج 1، ص 71، ش 66 / وفیات الاعیان، ج 2، ص 69، ش 156).
7- 7. تهذیب التهذیب، ج 1، ص 503، ش 932.
8- 8. تقریب التهذیب، ص 58 / الانساب، ص 39.(چاپ بغداد)